Babaya Mektup, bir oğlun babasına yazdığı mektuptan çok, yıllarca içinde taşıdığı düğümleri çözme çabası gibi. Kafka, kelimeleri bir anahtar gibi kullanarak çocukluğunun kapalı kapılarını aralıyor. Her sayfada sevgi ile korku, yakınlık ile uzaklık iç içe geçiyor. Okurken insan, bir babanın gölgesinin bazen bir ömür boyu uzayabildiğini hissediyor. Kısa ama etkisi uzun süren, insanın kendi geçmişine de ayna tutan sarsıcı bir metin.