Bir Gidişin ve Kendiyle Kalışın Hikayesi1000Kitap
Kahraman Tazeoğlu’nun kaleme aldığı Vazgeçtim, sadece bir ayrılık kitabı değil; insanın kendi iç sesine yaptığı, bazen yorulup durduğu, bazen de nefessiz kalarak devam ettiği o sancılı yolculuğun kağıda dökülmüş halidir.
Bu kitap, bir vazgeçişin aslında ne kadar büyük bir kabulleniş olduğunu anlatır. Tazeoğlu, kelimeleriyle okurun kalbindeki o ince sızıyı bulup çıkarıyor ve ona bir isim veriyor.
Vazgeçtim, bittiği yerden başlayamayanların, beklemekten yorulanların ve en çok da gitmek mi zor, kalmak mı? sorusunun altında ezilenlerin sığınağı.
Yazarın üslubu, bir dostun omuzuna başını yaslayıp sessizce ağlamak gibi; hem acıtıyor hem de anlaşıldığını hissettirerek iyileştiriyor.
Kitapta altı çizilen her cümle, aslında bir yaranın kabuğudur. İşte o ruhumuza dokunan pasajlardan bazıları ve hissettirdikleri:
Seni sevmekten değil, seninle olmaktan vazgeçtim.
Belki de kitabın en vurucu cümlesi budur. Vazgeçmek, her zaman sevginin bitmesi demek değildir. Bazen sadece gücün tükenmesidir. İnsan, karşı tarafın eksikliğinden değil, beraberken hissettiği yalnızlıktan yorulur. Burada anlatılan, duyguyu kalbe gömüp bedenen o yoldan çekilme cesaretidir.
Gel demiyorum ama bekle de demiyorum. Sadece bil diyorum; ben seni o hiç gelmeyecekmişsin gibi gelen günlerinde bile bekledim.
Bu cümle, karşılıksız bir bekleyişin en asil ve en hüzünlü hali. Birini beklemek, zamanı onun için durdurmaktır. Tazeoğlu burada, gidenin gelmeyeceğini bile bile umudun son zerresine kadar direnmenin o buruk tadını bize veriyor.
Kendi içine sığmayan adamlar, başkalarının kalbinde yer ararlar.
İnsanın kendiyle olan kavgasını özetleyen bir ifade. Kendi içindeki boşluğu dolduramayan birinin, başka birinin sevgisiyle tamamlanma çabası genellikle hüsranla biter. Bu alıntı, kitabın aslında bir kendini bulma çabası olduğunun da kanıtıdır.
Eğer bir sabah uyandığında içindeki boşluğun nedenini açıklayacak kelimeler bulamıyorsan, bu kitap senin tercümanın olacaktır. Vazgeçtim, sana pes etmeyi değil, taşınması imkansız hale gelen yükleri yere bırakmayı öğretiyor.
Kitabı bitirdiğinizde elinizde kalan tek şey hüzün olmuyor; aksine, Evet, bunları bir tek ben hissetmiyormuşum demenin verdiği o tuhaf, huzurlu yalnızlık kalıyor.
Kahraman Tazeoğlu, bu eserinde bizi bir ayrılığın anatomisine davet ediyor. Eğer kalbiniz biraz kırıksa, bu kitap o kırıkların arasından sızan ışığı görmenizi sağlayacaktır.
Vazgeçmek, bazen kendine dönmek için atılan en büyük adımdır.
Okurken yanınızda demli bir çay ve biraz sessizlik bulundurmanızı öneririm.
Okuduğunuz her satırın ruhunuzda bir iz bırakması dileğiyle.
·
145 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.