Jean-Louis Fournier’ı Nereye Gidiyoruz Baba adlı kitabıyla tanıdım. Tıpkı o kitabı okurken olduğu gibi Dul’u okurken de yazarın duygularını en derdinden hissettim.
Dul, yazarın eşinin ölümü ardından duygu ve düşüncelerini anı şeklinde yazarak oluşturduğu bir eser. Kitabı okurken yazarın, eşinin eşyalarını görüp ona dair anılarını hatırlaması ve duygularını genel olarak bunlar üzerinden anlatması bana, sevdiğimiz insanlarla yaşadığımız her anın hafımızda farkında olmadan bıraktığı etkileri düşündürttü.
Özetle, kitabın benim için mesajı, yazarın da dediği gibi ‘anlayabilmek için en kötüsünün başa gelmesini beklememek’. Yanımızda olan, sevdiğimiz insanlarla yaşadığımız anların kıymetini bilip tadını çıkarabilmek.
··
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.