Kendi ikiyüzlülüğümüzle yüzleşebilir miyiz ?1000Kitap
Düşüş benim için okuduğum kitaplar arasında ayrı bir yere sahip oldu. Bunun sebebi sürükleyici bir hikâye anlatması ya da şaşırtıcı olaylar barındırması değil; insanın içine işleyen ve okuduktan sonra peşini bırakmayan bir tarafının olması. Kitabı bitirdiğimde sanki bir roman okumayı tamamlamış gibi değil de uzun zamandır görmezden geldiğim bazı düşüncelerle baş başa kalmış gibi hissettim. Bence kitabın en büyük başarısı da burada yatıyor. Çünkü çoğu kitap okurken etkiler, Düşüş ise okunduktan sonra etkisini göstermeye başlıyor. Kitap boyunca en çok dikkatimi çeken şey insanın kendisini ne kadar kolay kandırabildiği oldu. Hepimiz kendimizi belli kalıpların içine yerleştiriyoruz. İyi olduğumuzu, doğru düşündüğümüzü, olaylara objektif baktığımızı sanıyoruz. Fakat biraz derine inildiğinde bunların ne kadarının gerçek, ne kadarının kendimizi rahat hissetmek için oluşturduğumuz bir görüntü olduğu sorusu ortaya çıkıyor. Düşüş tam olarak bu noktaya dokunuyor. İnsanların başkalarına söyledikleri yalanlardan çok, kendilerine söyledikleri yalanlarla ilgileniyor. Bu yüzden okurken sadece bir kitabı takip etmiyorsun, aynı zamanda kendi düşüncelerini de sorgulamaya başlıyorsun. Beni en çok etkileyen taraflarından biri de insan doğasına karşı son derece dürüst olmasıydı. Birçok eser insanı ya tamamen iyi ya da tamamen kötü göstermeye çalışırken burada çok daha gerçek bir tablo var. İnsan bazen yardım ederken bile kendisini düşünüyor, bazen haklı olmak için çabalıyor, bazen de kendi kusurlarını görmek yerine başkalarının hatalarına odaklanıyor. Bunlar günlük hayatta fark etmeden yaptığımız şeyler olduğu için kitapta karşıma çıktığında ister istemez kendimi de sorguladım. Belki de bu yüzden bazı bölümler rahatsız ediciydi. Çünkü insanın yüzleşmek istemediği gerçekler genellikle en doğru olanlar oluyor. Ayrıca kitap boyunca hissettiğim yoğunluk beni çok etkiledi. Gereksiz hiçbir şey yokmuş gibi geldi. Her düşünce bir sonrakini doğuruyor ve fark etmeden kendini insanın zihnine yerleştiriyor. Bazı kitaplar bittiğinde akılda birkaç sahne bırakır, Düşüş ise bir düşünce biçimi bırakıyor. Aradan zaman geçse bile dönüp tekrar hatırlatan, farklı anlarda farklı anlamlar kazanan bir tarafı var. Bu yüzden tek seferde tüketilip kenara bırakılacak bir eser gibi gelmedi bana. Aksine yıllar sonra tekrar okunduğunda bambaşka şeyler hissettirecek kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum. Benim için Düşüş’ü değerli yapan şey cevaplar vermesi değil, sorular sorması oldu. İnsan kimdir, ne kadar samimidir, kendisini ne kadar tanır ve gerçekten ne kadar dürüst olabilir gibi soruların etrafında dolaşırken okuyucuyu da bu sorgulamanın içine çekiyor. Kitap bittiğinde elinde kesin yargılar kalmıyor ama düşünmeden de edemiyorsun. Uzun zamandır bir kitabın beni bu kadar düşündürdüğünü, bu kadar rahatsız edip aynı zamanda bu kadar hayran bıraktığını hatırlamıyorum. Bu yüzden Düşüş benim gözümde sadece başarılı bir roman değil, insanın kendisine dönüp bakmasını sağlayan, etkisi uzun süre geçmeyen ve edebiyatın neden bu kadar güçlü bir şey olduğunu hatırlatan nadir eserlerden biri.
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.