Günübirlik Hayatlar Hakkında Bir İnceleme1000Kitap
Merhaba!
Son dönemde birçok kitapseverin okuduğunu gördüğüm Günübirlik Hayatlar’ı ben de merak ederek okumak ve bitirdikten sonra da düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istedim. Hadi başlayalım.
Irvin D. Yalom benim için sadece psikoterapi öyküleri anlatan bir yazar değil; insanın ölüm, yalnızlık, anlam arayışı ve geçmişle hesaplaşma gibi en temel meselelerini sade ama etkileyici biçimde ele alabilen özel bir isim. Daha önce okuduğum Nietzsche Ağladığında, Güneşe Bakmak Ölümle Yüzleşmek ve Aşkın Celladı gibi kitaplarından sonra Günübirlik Hayatlar’a da doğal olarak yüksek bir beklentiyle başladım.
Ancak kitabı bitirdiğimde aynı etkiyi hissettiğimi söyleyemem. Günübirlik Hayatlar aslında kötü bir kitap değil; ama Yalom’un kendi çıtasının gölgesinde kalan bir kitap. Eğer yazarla ilk kez bu eserle tanışsaydım belki çok daha farklı düşünebilirdim. Fakat yukarıda sözünü etmiş olduğum kitaplarını bilen biri için bazı hikayeler “bunu daha önce ve daha güçlü bir şekilde okudum” hissi verebiliyor.
Özellikle Aşkın Celladı’ndaki psikoterapi öykülerinde karşılaştığım karmaşık insan ruhu, derin çatışmalar ve uzun süre zihinde kalan karakterler bu kitapta bana aynı yoğunlukta geçmedi. Buradaki bazı hikayeler sanki anlatılmaya değer olmakla birlikte, Yalom’un daha güçlü terapi öykülerinin yanında biraz daha geri planda kalan örnekler gibi hissettirdi. Danışanların sorunları, yüzleşmeleri ve değişimleri yer yer fazla hızlı ve kolay ilerliyormuş izlenimi oluşturdu.
Beni en çok düşündüren noktalardan biri de kitaptaki rüyaların ele alınış biçimiydi. Elbette psikoterapide rüyalar kişinin kaygıları, bastırdığı düşünceler veya iç çatışmaları hakkında önemli ipuçları verebilir. Ancak gerçek hayattaki rüyalar çoğu zaman dağınık, sembolleri belirsiz ve birden fazla yoruma açık yapılardır. Yalom’un anlattığı bazı rüyalar ise edebi açıdan neredeyse fazla kusursuz duruyor. Bazen bir rüya geliyor ve danışanın temel meselesini, neredeyse bir romanda özel olarak hazırlanmış bir sembol gibi ortaya koyuyor.
Bu durum ister istemez şu soruyu düşündürüyor: “Bu gerçekten olduğu gibi aktarılmış bir terapi anı mı, yoksa anlatı gücünü artırmak için yeniden şekillendirilmiş bir hikaye mi?” Burada ikinci ihtimal bana daha yakın geliyor.
Elbette bu kitabın değerini tamamen düşürmüyor; çünkü Yalom zaten danışan gizliliği sebebiyle vaka öykülerindeki bazı ayrıntıları değiştirdiğini belirten bir yazar.
Yani okuduğumuz şey birebir terapi kayıtlarından çok, gerçek deneyimlerden beslenen edebi psikoterapi anlatılarına dönüşüyor gibi. Elbette bu durum kitabın değerini ortadan kaldırmıyor ancak özellikle bazı hikayelerde yapılan bu edebi düzenleme hissi, bende gerçek terapi anlarından biraz uzaklaştığım izlenimi oluşturdu
Sonuç olarak Günübirlik Hayatlar, insanın kendi hayatına, seçimlerine ve kaçındığı gerçeklere bakmasını sağlayan değerli noktalar içeriyor. Ancak Yalom’un daha önceki eserlerindeki derinliği ve çarpıcılığı bilen bir okur için biraz daha sade, daha az iz bırakan bir kitap olarak kalabilir. Belki sorun kitabın zayıflığı değil; Yalom’un önceki eserleriyle beklenti çıtasını fazlasıyla yükseltmiş olmasıdır.
Okur kalın,
Mutlu kalın.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.