Zamansızlığın ve Gecikmişliğin Sızısı1000Kitap
Puan vermedi·352 syf.··
Beğendi
·2026 103. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 03 Haziran 2026 21:20
Hakan Günday’ın kalemiyle tanışan herkes bilir; o, insanın ruhundaki en karanlık dehlizlere inmekten, oradaki acıyı çıplak elle tutmaktan çekinmez. Fakat Ziyan, benim için tüm Günday külliyatı içinde bambaşka, çok daha derin ve sızılı bir yerde duruyor.
Bu roman sadece bir sistem eleştirisi ya da bir askerlik anlatısı değil; baştan ayağa bir yok oluşun, gecikmişliğin ve insanın kendi varlığını kendi elleriyle ziyan edişinin hüzünlü bir ağıtı.
Kitabı bitirdiğimde odada asılı kalan o ağır sessizlik, bana insan kalbinin bazen en büyük hapishane olabileceğini bir kez daha hatırlattı. İşte Ziyan'ın ruhumda bıraktığı izler ve o derin yalnızlığa ayna tutan satırların bende uyandırdığı hisler...
Ziyan, bizi dondurucu bir soğuğun ortasında, zamanın hem çok yavaş aktığı hem de her şeyi acımasızca öğüttüğü bir coğrafyaya götürüyor. Kitap boyunca burnumu sızlatan o ayaz, aslında karakterlerin içindeki kimsesizliğin bir yansıması.
Günday’ın şu cümlesi, insanın hayat karşısındaki o çaresiz gecikmişliğini ne güzel özetler:
Her şeyin zamanı vardı. Ama her şey için çok geçti.
Bu satır, romanın kalbidir bana göre. Hayat bazen bize doğruları gösterir, içimizi ısıtacak ihtimaller sunar ama bunu öyle bir an ve mekanda yapar ki, elinizi uzatacak dermanı bulamazsınız. Tam her şeyi yoluna koyacak gibi olduğunuzda, aslında trenin çoktan kalktığını fark etmenin o amansız hüznü... Karakterlerin kaderinde izlediğimiz bu geç kalmışlık, kendi hayatlarımıza dönüp baktığımızda kaçırdığımız trenleri, söylenmemiş sözleri hatırlatarak içimizde ince bir sızı bırakıyor.
Romanı okurken sık sık nefesimin daraldığını hissettim. Çünkü Hakan Günday, dışarıdaki düşmandan ya da sistemin baskısından ziyade, insanın kendi içindeki o yıkıcı güçle yüzleştiriyor bizi. Kendimizi korumak için
·
103 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.