Rachel Yoder'in 
Gece Kancığı romanı, ilk bakışta doğum sonrası annelik bunalımını fantastik bir hikâyeyle anlatıyormuş gibi görünse de aslında çok daha derin bir metin. Romanın merkezinde, kariyerini ve bireyselliğini geride bırakıp tüm hayatını çocuğuna ve evine adayan bir kadın var. İsmi verilmeyen bu karakter zamanla kendi kimliğini kaybettiğini hissediyor ve bir süre sonra gerçekten bir köpeğe dönüştüğüne inanmaya başlıyor. Hikâye ilerledikçe gerçek ile metafor arasındaki sınırlar giderek bulanıklaşıyor.
Kitap benim için annelik hakkında olmaktan çok, toplumun kadınlardan bekledikleri hakkında bir romandı. Başkarakterin yaşadığı dönüşüm, bastırılmış öfkenin, yorgunluğun ve görülmeme hissinin dışavurumu gibi geldi. Özellikle kadınların "iyi anne", "iyi eş" ve "fedakâr insan" rollerine sıkıştığında kendi benliklerinden ne kadar uzaklaşabileceklerini çarpıcı bir şekilde gösteriyor.
Romanın yer yer rahatsız edici olmaktan çekinmiyor. Karakter zaman zaman sevimsiz, öfkeli ve kontrolsüz davranıyor. Yoder, anneliği idealize etmek yerine onun karanlık, yorucu ve çoğu zaman konuşulmayan taraflarını görünür kılıyor.
Tüm bu olumlu yanlara rağmen kitabı çok sevdiğimi söyleyemem. Anlatılmak istenenleri ve alt metnini anlasam da köpeğe dönüşüm metaforu benim için fazla baskın kaldı. Gerçekle hayal arasında gidip gelen anlatım, karakterin yaşadıklarını anlamamı kolaylaştırmak yerine zaman zaman hikâyeden uzaklaşmama neden oldu. Yapılan bu tercih anlatılanlara uyum sağlamamı zorlaştırdı.
Yine de Gece Kancığı, kadınlık, annelik, kimlik kaybı ve bastırılmış öfke üzerine düşündüren cesur bir roman. Benim için kusurlu ama ilginç bir okuma deneyimi oldu. Kitabı bitirdikten sonra verilmek istenen bir insanın kendi hayatında görünmez hâle gelmesinin ne kadar yıkıcı olabileceği olsa da, aklımda kalan şey ne kadar köpeğe dönüşme fikri oldu.
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.