Hamnet bende okurken değil, bittikten sonra yer eden kitaplardan biri oldu.
Kitabın ilk yarısında bir türlü içine giremedim. Hem anlatım tarzı hem de olayların mışlı bir dille aktarılması bana biraz uzak geldi. Bir de gerçek kişileri merkeze alıp kesin olarak bilemeyeceğimiz detayları keskin bir kurguya dönüştüren hikayeleri çok sevemiyorum. Bu yüzden kitabın içine girmem beklediğimden uzun sürdü.
Ama kitabın ikinci yarısında işler değişti. Hamnet’in ölümü ve sonrasında ailenin yaşadığı yas süreci anlatılmaya başladığında kitap beni daha çok çekti. Özellikle aynı acının herkes tarafından farklı yaşanışını okumak etkileyiciydi.
Yine de evlat kaybını merkeze alan kitapları bir süre okumak istemiyorum. Okurken bazı bölümler beni beklediğimden daha fazla zorladı.
Genel olarak kitabı beğendim ama son dönemde gördüğü yoğun ilginin beklentimi fazlasıyla yükselttiğini düşünüyorum. Bu yüzden okuma deneyimim, hakkında okuduklarımdan biraz daha farklı oldu. Ben ikinci yarısını severek okudum ve kitap bittikten sonra bende bıraktığı etkiyi fark ettim. Filmi izledikten sonra ise bu etki daha da büyüdü.
Filmi bitirdiğimde ilk düşündüğüm şey oyunculukların ne kadar güçlü olduğuydu. Özellikle Agnes’in yaşadığı acı öyle etkileyici yansıtılmış ki birkaç sahnede kendimi tutamadım. Kitapta ölüm sonrası süreç ve yas daha detaylı anlatılırken film bazı bölümleri daha hızlı geçmiş. Ama buna karşılık özellikle finaldeki sahneleme çok etkileyiciydi. Kitabın ilk yarısında bir türlü içine girememiştim, hatta biraz mesafeli kalmıştım. Fakat filmi de izledikten sonra bu hikayenin bende bıraktığı etki daha da güçlendi.
“Olmak ya da olmamak… İşte bütün mesele bu.”
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.