OyunlarlaYaşayanlar bana şunu net gösterdi:
Biz artık yaşamıyoruz, rol yapıyoruz. Güçlü taklidi, mutlu taklidi, ahlaklı taklidi… Herkes sahnede ama kimse dürüst değil. #OğuzAtay bu kitapta yüzümüze tokat gibi vuruyor: İnsan korktukça kendisi olmuyor, rolüne sığınıyor.
Bu romanda oyun eğlence değil, kaçış.
Kendiyle yüzleşemeyen herkes bir karakter uyduruyor. Çünkü gerçek olmak bedel ister, rol yapmak ise güvenlidir. Ama bu güven dediğimiz şey, insanın yavaş yavaş kendini kaybetmesidir.
Benim anladığım şu:
Biz başkalarını kandırmıyoruz aslında, en çok kendimizi kandırıyoruz.
Ve en acı olanı da bu — oyunu kazanıyoruz ama hayatı kaybediyoruz.
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.