Normalde kitap dışı bir paylaşım yapmayı çok sevmiyorum ancak bugün o kadar duygu doluyum, o kadar içim içime sığmıyor ki...Tüm gün gözlerim hep dolu doluydu...
Bugüne gelene kadar attığımız her adım, aştığımız yollar hep engebeli, hep taşlı, hep virajlıydı. Doğduğunda yaşamaz bile dediler :) ama o benim gibi inatçı, yoldaş olacak ya bana hiç bırakmadı elimi...
Çetin savaşlar verdik, veriyoruz ve biliyorum ki vereceğiz ama onun küçücük, minicik başarıları o savaşları o kadar kolay kılıyor ki, bazen ben bile şaşırıyorum.
Benim için en önemli şey okuma-yazma bilmesiydi, tek dileğim buydu ve biz bunu başardık, hem okuyup, hem yazıyoruz ve bu başarıyla birlikte mezun oluyoruz:)
İçim o kadar dolu, duygularım o kadar yoğun ki, ne söylesem yavan kalıyor gibi. Zaten kelimelere de dökemiyorum o duyguları, kifayetsiz kalıyor. Tek diyebileceğim hayatımdaki en büyük başarım kızım ve bugünü yaşayabildiğimiz için şükran dolu kalbim. Onun varlığı için, yanımda olduğu için minnet dolu kalbim...
Affınıza sığınarak burada da paylaşmak istedim. Belki onun tebessümü sizin de yüzünüzü güldürür :)