Dokunmadan, bazı okurlarla çok güçlü bir bağ kurarken bazılarında ise sürekli kendi etrafında dönüp duran bir hikâye hissi bırakıyor. Sanırım ben ikinci gruba daha yakınım.
Yalnızlığıyla baş etmeye çalışan bir kadının hikâyesini okurken birçok cümlenin altını çizdim. Ancak duygular o kadar yoğun ve içe dönüktü ki kendimi sık sık “Hikâye ne zaman ilerleyecek?” diye beklerken buldum. Belki de bunun nedeni, olay örgüsü güçlü ve sürükleyici romanları daha çok sevmemdir.
Dokunmadan’ı okurken karakterin yalnızlığını gördüm, hatta zaman zaman “Ben olsam ne yapardım?” diye düşündüm. Fakat onun hikâyesini dinlemekle yetindim; yanına oturup aynı yolda birlikte yürüyemedim. Bu yüzden kitabı takdir etsem de kalbimde özel bir yer edinemedi. Benim için iyi bir okuma deneyimiydi, ancak çok sevdiğim kitaplar arasına giremedi.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.