•Bazı kitaplar vardır; tam da zihninizin fazla gürültülü olduğu bir ana denk gelir ve hiçbir şey söylemeden sizi yavaşça sakinleştirir... Dolunay Kafe benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
•Sayfalarını çevirdikçe kendimi bir hikâyenin içinde değil de, gece denize karşı içilen sıcak bir kahvenin huzurunda gibi hissettim. Sessizdi, yavaştı, sakindi… ama bıraktığı his inanılmaz derindi.
•Kitabın o yumuşacık Japon edebiyatı atmosferi her satırda kendini hissettirdi. Hafif hüzünlü, biraz melankolik ama bir o kadar da umut dolu bir tarafı vardı. Bazı cümleler öyle güzel yerlere dokundu ki, altını çizmek yetmedi; uzun uzun düşünmek istedim. Sanki kitap beni değil de ben kitabın içinde kaybolmuş gibiydim.
•Bu bir “ne olacak şimdi?” kitabı değil. Daha çok “ben ne hissediyorum?” kitabı… Büyük olaylardan çok insanların iç dünyasına, kırgınlıklarına, yarım kalmış hislerine dokunuyor. O yüzden okurken acele etmiyorsunuz; aksine her bölümde biraz daha durup düşünmek istiyorsunuz. Bana kalırsa kitabın en güçlü yanı tam olarak buydu: insana kendini dinletmesi.
•Dolunay zamanı ortaya çıkan gizemli bir kafe fikri zaten başlı başına büyülüydü ama kedilerle birleşince kitabın ruhu bambaşka bir şeye dönüşmüş. Kedilerin hikâyeye sadece eşlik etmeyip adeta huzurun sembolü gibi oluşunu çok sevdim. Kitap boyunca kahve kokusu, gece ışıkları ve deniz kenarında esen serin bir rüzgâr hissi vardı sanki.
•Elbette her kısmına aynı hayranlıkla bağlanamadım. Bazı bölümlerde tempo biraz fazla yavaşladı ve astroloji detayları beni hikâyeden kısa kısa uzaklaştırdı. Ama kitabın bıraktığı o sıcak his tüm bunların önüne geçti.
•Dolunay Kafe benim için tam anlamıyla bir “his kitabı” oldu.
İnsan bazen bir kitabın olayını değil, ona nasıl hissettirdiğini hatırlıyor ya… ben bu kitabı ay ışığına karışan huzuru için hatırlayacağım sanırım.
• 
Dolunay Kafe
Dolunay Kafe
·
24 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.