Ömer’in o bitmek bilmeyen içsel çatışmalarını, kararsızlıklarını ve kendi zayıflıklarını sürekli dış bir güce, yani o soyut şeytana yükleme çabasını okumak muazzam bir insan analizi. Macide ile olan ilişkilerinin o naif ama adım adım yozlaşan süreci, aslında bireyin kendi iradesizliğiyle yüzleşememesinin trajedisi. Kendi hatalarımızın faturasını başkalarına kesme kolaycılığımızı çok net bir dille yüzümüze vuran, insanı kendi iç dürüstlüğüyle baş başa bırakan bir roman.