Bazı kitaplar sadece bir hikâye anlatmaz; insanın içindeki sessizliği de konuşturur.
Orhan Kemal’in 72. Koğuş’unda özgürlüğün değerini, umudun en zor şartlarda bile nasıl filizlenebildiğini ve insan olmanın ağırlığını hissediyorsunuz.
“Bir insanın en büyük hapishanesi dört duvar mı, yoksa kendi çaresizliği mi?
Hiçbir yerden hiçbir gelirleri olmadığı gibi,umutları da yoktur.
Aslını yitirene haramzade derler aslanım.
Her zaman tok olmak ne iyi.
İnsan rahatça uyuyor.
Denizdeki balığa pazarlık olmaz.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.