Orta Dünya'nın Yaratıcısından, Dünyanın En Şefkatli Babasınaİnceleme
J.R.R. Tolkien dendiğinde aklımıza hep o destansı savaşlar, karanlık lordlar, elfler ve Orta Dünya’nın o ağır, mitolojik dili gelir. Ancak Noel Baba'dan Mektuplar kitabının kapağını araladığınızda, karşınızda edebiyat tarihinin en büyük dehalarından birini değil; çocuklarının "büyüsünü" bozmamak için yirmi yılı aşkın süre boyunca her Noel'de oturup titizlikle mektuplar yazan, resimler çizen, kendi yarattığı karakterlerin kılığına giren şefkat dolu bir baba buluyorsunuz.
Kitap, yazarın çocuklarına Noel Baba ağzından yazdığı mektupların bir derlemesi. Fakat Tolkien bu; sadece "Hediyelerini getirdim, uslu bir çocuk ol" yazıp geçmemiş. Kuzey Kutbu'nda devasa, eğlenceli ve bazen de kaotik bir evren yaratmış. Beceriksiz ama çok sevilesi Kuzey Kutup Ayısı'nın sakarlıkları, Kutup Ayısı'nın yeğenleri Paksu ve Valkotukka, evi basan goblinler, Ilbereth adlı elfin zarif notları... Tolkien, kendi yoğun akademik ve edebi hayatının ortasında, sadece çocuklarının yüzündeki o bir anlık tebessüm için koskoca bir dünya inşa etmiş. O mektuplardaki titreyen el yazılarını, çizimlerdeki detayı okurken insanın içinin sıcacık olmaması elde değil.
Ancak kitabın beni en çok vuran yanı, arka planda usul usul işleyen o "zaman" kavramı oldu. Sayfalar ilerledikçe, yılların geçtiğini fark ediyorsunuz. Çocuklar büyüyor, bazıları artık mektup beklemeyecek yaşa geliyor. Tolkien'in son mektuplardaki o buruk, veda niteliğindeki satırları boğazınıza gelip oturuyor. Bir babanın, çocuklarının çocukluğuna veda edişini, o büyülü yılların ellerinden kayıp gidişini izliyorsunuz. Sadece fantastik bir kurgu okumuyor, çocukluğun ne kadar kısa, o saf inancın ne kadar kırılgan olduğuna şahitlik ediyorsunuz.
"Benim adıma duyduğunuz sevgiyi ve o inancı kaybetmeyin."
Peki bu sıcacık mektuplardan, bu yirmi yıllık emekten geriye ne kalıyor? Bu kitabın bize vermek istediği asıl ders nedir?
Sevginin en asil ve en somut hali; bir başkasının dünyasını güzelleştirmek için kendi zamanından, emeğinden sessizce ve karşılık beklemeden fedakarlık etmektir. Büyü dediğimiz şey, gökten yağan pırıltılı tozlar değil; bir babanın çocuklarının hayal gücünü canlı tutabilmek için titreyen elleriyle yıllarca kağıda döktüğü kelimelerdir. Dünya ne kadar gerçekçi, soğuk ve mantık çerçevesine sıkışmış olursa olsun; içimizdeki çocuğu ve sevdiklerimizin hayal dünyasını yaşatmak bizim elimizdedir. Büyümek kaçınılmazdır, masumiyet zamanla yerini gerçeklere bırakır; ancak birine verebileceğiniz en büyük hediye, ona asla unutamayacağı kadar "büyülü" bir çocukluk anısı bırakmaktır.
Eğer içinizin üşüdüğünü hissediyorsanız, bu kitabı alın. Sadece çocuklara değil, büyümek zorunda kalmış yetişkinlere yazılmış en güzel mektuplardan biri.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.