Sonunda.
Yüzüklerin Efendisi’ni izlemeyen ve okumayan az sayıdaki insanlardan biriyim ve sonunda bir başlangıç yaptım.
Bu kitabın Tolkein’in kendi çocuklarına dünyasına bir giriş şeklinde yazdığını duymuştum, bu yüzden çocuk kitabı şeklinde yazıldığını da duydum. Ve evet, farkediliyordu. Yani gerçekten de çocuk kitabı.
Daha önce fantastik edebiyat okudum ve dilin basitliğinden sıkıldım bazı yerlerde. Çocuklar da daha heyecanlı bir kitap isterdi. Yani olaylar oluyor ama beni heyecanlandırmadı. Ve bi anda olayların ortasında Bilbo bayılıyor, uyanınca da bi bakmış her şey olmuş bitmiş, sonra da yazar bize özet çekiyor. Özellikle aksiyonlu kısımların es geçilmesi hoşuma gitmedi, her ne kadar da fantastik romanlarda aksiyonlu kısımlarda panik atak geçiriyor olsam da, o heyecan ve endişenin olmaması hikayeyi basitleştirdi benim için. Çünkü ne olursa olsun, kiminle savaşırlarsa savaşsınlar, biliyordum ki mutlu bir sona varacaklardı ve hedeflerine ulaşacaklardı.
Genel olarak LOTR fanlarının üçlemenin çok daha farklı ve sürükleyici olduğunu belirttiler. Teknik olarak Silmarillion’un okunması lazım ama dünyaya olan aşinalığın kazanılıp sonra da Silmarillion’un okunması, daha iyi olurmuş. Ben de öyle yapmaya karar verdim, okudukça da filmleri izlerim artık.
Uzun bir reading slump (tezin allah belasını versin) yüzünden üç ay boyunca kitap okumadım ve ne denesem olmadı, ama garip bir şekilde bu kitabı okuyasım geldi, halbuki ilk başları sıkıcıydı. Kötü olduğunu düşünmüyorum kesinlikle, ama daha heyecanlı ve duygulu olmasını beklerdim.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.