Sırça Köşk, içerisinde hem öyküler hem de masallar barındıran, her birinde farklı duygular uyandıran bir kitaptı. Bazı hikâyelerde toplumun kanayan yaralarına, yoksulluğa, insanların çaresizlik içinde verdikleri zor kararlara ve hatta tarihi değerlerin nasıl yok olup gittiğine tanıklık ettim. Bir köyün sessizce yok oluşunu, insanların yaşarken nasıl "yaşayan ölüler" hâline gelebildiğini okumak insanın içini burkuyor.
Ama kitap sadece hüzünden ibaret değil. İçerisinde yüzümde tebessüm bırakan, sıcacık hissettiren öyküler de vardı. "Beyaz Bir Gemi" gibi hikâyeler bu anlamda bana nefes aldırdı.
Ve elbette Sırça Köşk... İnsanları yönlendirmenin, korkutarak susturmanın ne kadar kolay olabileceğini görmek üzücüydü. Ancak tek bir kişinin itirazının, başkaldırısının başkalarının da gözünü açabilmesi ve insanların birleşerek bazı şeyleri fark etmesi umut vericiydi.
Sabahattin Ali yine yaptı yapacağını. Birkaç sayfalık öykülerle insanı düşündürdü, üzdü, öfkelendirdi ama aynı zamanda iyi de geldi. Onun kalemi bana hep tanıdık gelir; ne zaman okusam kendimi hikâyelerin içinde bulurum.
Kısacası Sırça Köşk, tıpkı hayat gibi; içinde hüzün de var, umut da, öfke de, gülümseten anlar da. Ve belki de bu yüzden bu kadar güzel.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.