Kafamı dağıtacak, beni yormayacak, tam anlamıyla Freida McFadden tarzı akıcı bir psikolojik gerilim okuma beklentisiyle "All Her Lies" kitabına başladım. Gerçekten de ilk sayfalardan itibaren yazarın niyetini anladım ve adeta "Hizmetçi" kitabındaki Millie’nin hikayesini yeniden okur gibi oldum. Ancak ne yazık ki bu benzerlik bir süre sonra tatlı bir esinlenmenin ötesine geçip bariz bir taklit hissiyatı verdi ve bir noktadan sonra beni fena halde baymaya başladı.
Kitabın ana karakteri Brie’nin durumu zaten tam bir Millie klasiği olarak tasarlanmış. Paraya sıkışmış, arabada kalıyor ve önüne çıkan bu çiftlik işine adeta bir can simidi gibi sarılıyor. Tek farkı, Millie hapisten çıkmıştı, Brie ise takıntılı eski sevgilisinden kaçıyor. Fakat aralarında dağlar kadar zeka farkı var; Millie en azından akıllı ve ne yaptığını bilen bir karakterdi, Brie ise kelimenin tam anlamıyla saflık derecesinde salak. Daha ilk günden Bradley ve Grace çiftinin lüks evinin yanında, kendisine elektriği olmayan, camları tahtalarla kapatılmış döküntü bir kulübe verilmesini zerre yadırgamıyor, bu işin içinde bir iş var demiyor. Üstelik eski erkek arkadaşından kaçan, travmalı bir kadının erkeklere karşı temkinli olmasını beklersiniz değil mi? Hayır, bizimki eve adım atar atmaz hemen "Millie 2" moduna bağlayıp Bradley ile yakınlaşmaya başlıyor. Adam evliymiş, karısı Grace varmış hiç umrunda bile değil. İçten içe "Bradley kesin bana aşık oldu, karısını boşayıp benimle evlenecek" kafasında takılarak, adım adım kurulan o büyük tuzağın içine kendi rızasıyla ve adeta güle oynaya yürüyor. (En tuhafıma giden de bizim kızın başta bu eve gelince işinin ne olduğunu anlamamam oldu. Çünkü Bradley ile yatak aktiviteleri dışında bir icraatı yoktu. Dedim heralde sadece bu iş için geldi. Meğerse bahçe düzenlemesi için gelmiş.)
Kurgunun ilerleyişi de "Hizmetçi" ile tamamen aynı şablona sahip. Evdeki sorunlu, psikopat karakter bize ilk başta "evin hanımı" yani Grace gibi lanse ediliyor. Tıpkı Millie’nin Nina’yı deli sanması gibi, Brie de Grace’in tuhaflıklarına odaklanıyor ve yazar tutan o meşhur formülü alıp Pine Ridge Çiftliği’ne uyarlamaya çalışıyor. Fakat ana karakterin zekasını bu formüle eklemeyi unuttuğu için hikaye inandırıcılığını tamamen kaybediyor. Kitap zaten yüksek beklentiyle okunacak bir şaheser değil, çerezlik bir gerilim ama final bölümü kelimenin tam anlamıyla hikayenin üzerine tüy dikiyor. Mantık sınırlarını zorlayan o zorlama çözülme, "bu kadar da olmaz" dedirtip insanı kitaptan tamamen soğutuyor.
Kafa dağıtmak için başlanabilir ama türün sıkı takipçileri ve ne okuduğunu bilenler için tamamen zayıf bir taklitti.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.