"Yeniden iyi biri olmak mümkün..."Alıntı
》Kitap, Afganistan’da birlikte büyüyen iki çocuk olan Emir ve Hasan arasındaki dostluğu anlatıyor. Ama bu sıradan bir dostluk değil…
Biri zengin bir ailenin, diğeri bu ailenin hizmetkarının çocuğu. Aralarında sınıf farkı, toplum baskısı ve gizli duygular var. Bir gün yaşanan çok kritik bir olay, bu dostluğu tamamen değiştiriyor. Emir’in yaptığı (ya da yapamadığı) bir şey, hayatı boyunca peşini bırakmayan bir vicdan azabına dönüşüyor.
Yıllar sonra ise geçmişle yüzleşmek için geri dönmek zorunda kalıyor.
》Karakterlerin her biri içimizdeki başka bir ses gibi adeta:
Emir: Sevgiye aç olduğu için doğruyu bildiği halde susabilen, ama vicdanı susmayan bir karakter.
Hasan: Koşulsuz sadakatin ve saf iyiliğin neredeyse insanı acıtan hali.
Baba: Güçlü görünen ama aslında kendi hatalarının ağırlığını içinde taşıyan bir adam.
Assef: Kötülüğün ideolojiyle birleştiğinde ne kadar soğuk ve sistematik olabileceğinin sembolü.
Rahim Han: Emir’in içindeki iyiliği gören ve ona ikinci bir şans kapısı açan vicdan sesi.
》Kitaptaki dikkatimi çeken bazı detaylardan bahsedecek olursam:
Senin için bin kere…” cümlesi sadece sadakati değil, Hasan’ın kendini tamamen silip Emir’i merkeze koyduğunu gösteriyor. Bu, sevgi değil biraz da kendinden vazgeçiştir. Bu noktada ona hem kızdım hem öyle üzüldüm ki...
Uçurtma sahnelerinde Emir’in kazanmaya odaklanması, aslında Hasan’ı değil babasının sevgisini “avlamaya” çalıştığını hissettiyor. Yani uçurtma bir oyun değil, bir onay alma aracı gibi. Aile sevgisinin, bir çocuğun büyürken en çok ihtiyaç duyduğu şey olduğunu sonuna kadar hissettiriyor bu durum.
Emir’in o kritik olay sırasında “donup kalması”, korkudan çok içsel bir hesaplaşmanın saniyelere sığmasıdır. Okur bunu sadece korkaklık sanabilir ama aslında o an Emir, nasıl biri olacağını seçiyor.
Amerika’ya gittikten sonra bile Emir’in huzur bulamaması, fiziksel kaçışın vicdanı susturmadığını çok sade ama çarpıcı şekilde gösteriyor.
Hasan’ın mektuplarındaki dil ile Emir’in anlatımı arasındaki fark, eğitim değil; kalbin diliyle zihnin dili arasındaki farktır.
Baba’nın “hırsızlık” üzerine yaptığı bir konuşma var. Bence kitabın en önemli kısımlarından biri. Bu konuşma da aslında ileride ortaya çıkacak büyük gerçeğin erken bir itirafıdır ama okur olarak bunu ilk anda anlamıyoruz.
》Kitabı okurken o dönemde, o coğrafyada insan olmanın, çocuk olmanın ne kadar zor olduğunu, ne büyük acılara katlanmak zorunda kalındığını görmek beni derinden etkiledi. Bir çocuğun hayattan, hayallerinden vazgeçecek kadar yorulması, sınıf farkı denen şeyin insanlar arasında sevginin bile önüne geçiyor olması çok üzücü.
》Çok hüzünlü ama çok beğendiğim bir kitap oldu. Kesinlikle okunmalı diye düşünüyorum. Bittiğinde ne düşündürdü bana? İnsan, geçmişinden kaçamaz; ama onunla yüzleşecek cesareti bulduğunda kendini yeniden kurabilir.
Ve belki de daha derinde şu var:
Gerçek iyilik, doğruyu bilmek değil; o doğruyu, en zor anda bile yapabilmektir.
··
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.