“Bir şeyi gerçekten istediğin zaman, bütün evren arzunun gerçekleşmesi için iş birliği yapar.”
Paulo Coelho’nun Simyacı adlı eseri, ilk bakışta bir çobanın hazine arayışını anlatan sade bir macera gibi görünse de satır aralarında insanın kendini bulma yolculuğunu anlatan güçlü bir felsefi metindir. Kitap, Endülüslü genç çoban Santiago’nun gördüğü bir rüyanın peşinden gitmesiyle başlar ve okuyucuyu İspanya’dan Mısır piramitlerine, uçsuz bucaksız çöllere uzanan sembollerle dolu bir yolculuğa çıkarır.
Eserin en etkileyici yönlerinden biri hiç kuşkusuz çöl tasvirleridir. Çöl, romanda yalnızca bir mekân değildir; adeta yaşayan bir karakter gibidir. Sessizliğiyle düşündüren, zorluklarıyla sınayan ve insanın kendi iç sesini duymasını sağlayan bir öğretmen görevi görür. Santiago’nun yolculuğu ilerledikçe çöl, onun iç dünyasının da bir yansımasına dönüşür. Coelho, çölü kullanarak okuyucuya şu soruyu sordurur: İnsan gerçekten aradığı şeyi dış dünyada mı bulur, yoksa yolculuk boyunca kendi içinde mi keşfeder?
Romanın merkezinde yer alan en önemli kavram ise “Kişisel Menkıbe”dir. Coelho’ya göre her insanın dünyaya gelişinde gerçekleştirmesi gereken bir amacı, bir kader çizgisi vardır. Ancak çoğu insan korkularına, alışkanlıklarına veya başkalarının beklentilerine teslim olarak bu yolculuktan vazgeçer. Santiago ise karşısına çıkan tüm engellere rağmen kendi Kişisel Menkıbesinin peşinden gitmeyi seçer. Bu yönüyle eser, okuyucuya hayallerinden vazgeçmemesi gerektiğini hatırlatan güçlü bir motivasyon metni niteliği de taşır.
Kitap boyunca sıkça karşılaştığımız bir diğer kavram “Evrenin Ruhu” ya da “Dünya Ruhu”dur. Coelho, tüm varlıkların görünmez bir bağ ile birbirine bağlı olduğunu savunur. Rüzgârın, kumun, güneşin ve insanın aynı bütünün parçaları olduğu düşüncesi eserin temel felsefesini oluşturur. Santiago’nun simyacıyla yaptığı konuşmalar ve çöl yolculuğu sırasında yaşadığı deneyimler, bu düşüncenin somut örnekleri olarak karşımıza çıkar. Evrenin dilini anlayabilen kişi, işaretleri okuyabilir ve kendi yolunu bulabilir. Bu nedenle romanda sık sık “işaretler” kavramı üzerinde durulur. Hayatın bize sunduğu tesadüflerin aslında bir anlam taşıdığı düşüncesi, eserin mistik atmosferini güçlendirir.
Ancak kitabı sadece bir kişisel gelişim romanı olarak değerlendirmek eksik olur. Simyacı, aynı zamanda insanın mutluluk anlayışını sorgulayan bir eserdir. Santiago yolculuğu boyunca altın, hazine ve zenginlik hayalleri kurarken aslında yolculuğun kendisinin en büyük hazine olduğunu fark eder. Romanın sonunda ulaştığı nokta, okuyucuya gerçek zenginliğin çoğu zaman aradığımız şeyden çok, onu ararken dönüştüğümüz kişi olduğunu gösterir.
Coelho’nun dili oldukça sade ve akıcıdır. Bu sadelik sayesinde kitap her yaştan okuyucuya hitap edebilir. Ancak eserin asıl gücü, basit görünen cümlelerin ardına gizlenmiş sembollerden ve metaforlardan gelir. Çöl, simya, altın, rüyalar ve işaretler; hepsi insanın kendini gerçekleştirme sürecinin sembolleridir.
Simyacı, kimi okurlar tarafından fazla romantik ve fazlasıyla iyimser bulunabilir. Fakat kitabın asıl amacı hayatın gerçeklerini birebir anlatmak değil, insanın içinde kaybetmeye başladığı umut duygusunu yeniden canlandırmaktır. Belki de bu yüzden dünyanın dört bir yanında milyonlarca okura ulaşmış ve yıllardır okunmaya devam etmiştir.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey hazinenin kendisinden çok yolculuğun anlamı oldu. Santiago’nun çölleri aşarken öğrendiği en önemli ders, insanın aradığı şeyin çoğu zaman çok uzaklarda değil, kendi içinde saklı olduğuydu. Coelho da bu masalsı hikâye aracılığıyla bize aynı şeyi hatırlatıyor: Kendi Kişisel Menkıbemizin peşinden gitmeye cesaret edebilirsek, yol boyunca karşılaştığımız her şey bir anlam kazanacaktır. Çünkü bazen insanın en büyük keşfi, dünyanın sonuna gidip geri döndüğünde aslında aradığı hazinenin en başından beri kalbinde olduğunu fark etmesidir.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.