Othello insan kalbinin en güzel köşesine oturan eserlerden biri oldu benim için özellikle son bölümlerde olayların geri döndürülemez bir noktaya ulaşması ve masumiyetin sevginin ve güvenin bir yalan yüzünden yok olması çok sarsıcıydı.
Benim en çok üzüldüğüm nokta Othello'nun kötü bir insan olmamasıydı. Kıskançlık ve kuşku zihnini öyle yerleşiyor ki sevdiği kadını dinlemek yerine yalanlara inanıyor ve işin en acı yönü gerçeği öğrendiğinde artık her şey için çok geç olur.
Desdemonanayada ayrı çok üzüldüm son anına kadar othelloya karşı sevgisini sadakatini hiç yitirmiyor. Onun çaresizliği kitabın en yürek burkan yanlarından biri oldu bence. Desdemonananin son anları çok acıydı asıl beni yaralayan nokta othello'nun gerçeği öğrendiği andır. Çünkü o anda sadece eşini değil kendi hayatını onurunu ve mutluluğunu da kendi elleriyle yok ettigini fark ediyor okur olarak bizler gerçeği bildiğimiz için onun felakete adım adım yürüdüğünü görmek kahredici bir durumdu.
Emilia doğruları söylemek uğruna hayatını riske atıyor özellikle kocasının suçunu öğrendiğinde sessiz kalmaması çok etkileyiciydi desdemona'ya olan bağlılığı ve vicdanı gerçekten takdir ederdi.
Lago ise kılıçlarla değilde sözleriyle onca hayatı bitirdiğini görmek çok büyük bir yıkım ve sarsıcıydı bir insana olan nefret yüzünden bu kadar şeye insan kalkışır mı diye düşünüyorum demek ki oluyormuş hayatta böyle şeyler othello'yada çok kızıyorum karısına güvenmeyip onun namuslu yaverim dediği lagonun laflaryla hareket ediyor ve sonucun neler olacagini hiç düşünmeden inaniyor yaverine ama sevgi bu değil aşk başta güvenmeyi öğretir bize ders çıkarılmasi gereken bir baş yapıt okunup üzerinde saatlerce belkide günlerce düşünülmesi gereken bir kitap
Gözyaşlarıma hakim olamadım bir türlü ve hıçkıra hıçkıra ağladığım bir kitap oldu ve halen yazarken bile gözlerim yaşlı akıp alıp duruyor aslında Bu güzel bir şey bir kitabın karakterlerine bu kadar bağlanabilmek her zaman olmayabiliyor son sahnelerde herkesin birer birer yok oluşu çok ağrıma gitti Shakespeare sanki bize şüpheye ve nefret kontrol edilmezse geride kimse kalmaz demek istemiş gibi geliyor 
William Shakespeare bunu öyle güçlü anlatıyor ki Eser yazıldıktan yüzyıllar sonra bile okurları ağlatabiliyor...
Herkese keyifli okumalar dilerim
·
147 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
"Şüphe ve nefret kontrol edilmese geride kimse kalmaz " Müthiş kalemine sağlık merak uyandırıcı ve güzel bir inceleme olmuş
Westiyam
Gönderi Sahibi
Çok teşekkür ederim okunmak için geç kalınmaması gereken bir kitap keyifli okumalar 📚☕