Dostoyevski okumak duygudan duyguya geçmek gibi... Dipte başlıyor ne okuduğumu anlamıyor gibi oluyorum,hiç beklemediğim anda olaylar ivme kazanıyor bir sonraki paragrafı iple çekiyorum;tam heyecanın en üst noktasındaykende yere çakılmış gibi kalakalıyorum. İçim buruk,hüzünlü ve bir somraki sayfanın olmayışının kırgınlığı...
Ne okudum diye düşünürken fark ediyorum ki;kitaptaki herkes haklı ama kitaptaki herkes ayrıca suçlu da... Hayat gibi,insanlar gibi...
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.