Aziz Nesin'in okuduğum ilk kitabı. Gülmece edebiyatının piri desek yerini bulur. Her yazarın harcı değildir bir büyük olarak çocukların gözünden dünyaya bakmak... Yazar bunu çok usta bir şekilde başarmış. Kitapta Ahmet ve Zeynep adında iki arkadaşın mektuplasmalarina yer veriyor. Gülmece edebiyatı dedim ama ben okurken daha çok hüzünlendim, iyi bireyler yetiştirelim derken kendimizi yetiştirme konusunda ne kadar eksiğiz tokat gibi çarptı yüzüme. Bir çocuk yetiştirmekten önce kendimizi yetiştirmeliyiz çünkü çocuklar gördüklerini uyguluyor. Bunu da kitapta çok güzel bir şekilde yansıtmış yazar. Her öğretmenin , her ebeveynin mutlaka okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Toplumun ve eğitimin aksakliklarini , eksiklerini öyle güzel bir şekilde ifade etmiş ki ne diyebilirim harikaydı