Kalben'i ilk olarak yeni nesil edebiyat dergilerindeki yazılarında tanıdım. Yani müzisyen kimliğinden önce melankolik bir yazar olarak hayatıma girdi. Daha sonra konuk olduğu programlardan, eğlenceli neşeli halleri, zekice yazılmış şarkı sözleri, büyük bir özgüven barındıran tertemiz vokali, kendisiyle dalga geçen, bazen hüzünlendiren, bazen neşelendiren şarkılarıyla benim için çok farklı bir yere taşındı. Duygusal derinliğine ve hassas duruşuna hayran oldum.
Eski Dünyanın Yangını'na da bu hayranlık dolayısıyla göz attım. Kalben'in yazarlık damarının ve tecrübesinin kuvvetli olduğunu biliyordum. Geçmişte geçimini sağlamak için senaryo yazımı, reklamcılık gibi işlerde bolca çalışmış ve sömürülmüş bildiğim kadarıyla... E o güzel şarkılarını da kendisi yazıyor zaten. Kaleminin kuvvetli olmasına hiç şaşırmadım.
Yalnız hikayedeki karanlık ton çok yoğundu. En son Murat Uyurkulak'ın Tol kitabını okurken böyle hissetmiştim. Sanki sarhoş bir halde, duman ve sisin icerisinde karakterin başından geçen trajedilere tanıklık ediyoruz kitabı okurken. Böylesine yoğun bir hüzün bulutu beni biraz yordu. Fakat Kalben'in yaratıcı kabiliyetine duyduğum hayranlık baki...
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.