Ey gönül, söyle bana;
Âşık hep verip almak mı ister?
Yoksa hakiki aşk, almadan verebilmek midir?
Maşuku için yanan,
Karşılık beklemeden yanmayı öğrenir.
Çünkü bazı sevgiler vardır ki;
Mükâfatı sevgiliden gelen bir bakış değil,
Sevebilmenin kendisidir.
Almadan vermenin lezzeti nedir diye sordum denize…
Bir köpük oldu cevabı,
Kıyıya vurdu ve kayboldu.
Dedi ki:
“Ben her dalgamı veririm de,
Geri dönüp dönmeyeceğini sormam.”
Âşık bendim, maşuk Sendin.
Ben istemeyi bıraktığım gün anladım;
En büyük ihsan,
Sevgine layık bir gönülle sevebilmekti.
Feyza Nur
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.