Mariana Zapata'nın kitaplarını genellikle yavaş ilerleyen ilişkileri, karakterlerin zamanla birbirine yaklaşması ve duyguların sindire sindire işlenmesi nedeniyle severim. Bu yüzden Sevgili Aaron'a başlarken beklentim oldukça yüksekti. Özellikle mektuplaşma ve mesajlaşma üzerinden gelişen bir ilişki fikri bana çok sıcak ve samimi gelmişti. Ancak ne yazık ki bu kitap benim için beklediğim etkiyi yaratamadı.
Kitabın ilk bölümleri tamamen Ruby ve Aaron'ın e-postalarından oluşuyor. Başlangıçta bu format ilgimi çekse de zaman ilerledikçe beni yormaya başladı. Birbirlerini tanımak için sürekli soru soruyor, ardından farklı konulara geçerek cevap veriyorlar. Bir süre sonra hangi cevabın hangi soruya ait olduğunu takip etmekte zorlandım. Geri dönüp tekrar okumaya çalıştığım anlar oldu ama bu da okuma akışını bozdu. Neredeyse yüz sayfadan fazla süren bu e-posta trafiği, beni hikâyenin içine çekmek yerine dışarıda bıraktı.
Mesajlaşma dönemine geçildiğinde biraz rahatladım. İkilinin birbirleriyle kurduğu dostluk, yaptıkları şakalar ve zor zamanlarında birbirlerine destek olmaları hoşuma gitti. Ancak kitabın yarısına kadar yalnızca yazışmaları okuduğumuz için karakterlerin iç dünyalarına giremedim. Özellikle hikâye Ruby'nin ağzından anlatılıyor olmasına rağmen onun duygularını, düşüncelerini ve yaşadığı değişimleri yeterince hissedemedim. Bir karakterin ne söylediğini okumak başka, ne hissettiğini anlamak bambaşka bir şey. Ben o bağı kuramadım.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde Ruby'nin anlatımı daha fazla yer kaplamaya başlıyor ama bu kez de sanki hikâyenin ortasından başlamışım hissine kapıldım. Ruby'yi tanımaya çalışırken karakterin zaman zaman kendi anlattığı kişiliğiyle çelişen davranışlar sergilediğini düşündüm. Aaron ise benim için neredeyse tamamen bir gizem olarak kaldı. Kitap bittiğinde bile onu gerçekten tanıdığımı söyleyemem.
En büyük hayal kırıklığım ise romantik taraf oldu. Sayfalar boyunca birbirleriyle iletişim kuran iki insanın arasında zamanla güçlü bir bağ oluşmasını bekledim. Fakat ben o duyguyu hissedemedim. Kitabın sonuna geldiğimde aşkı geçtim, birbirlerinden gerçekten hoşlandıklarını bile tam anlamıyla hissedememiştim. Bu yüzden yaşanan gelişmeler bana doğal ve etkileyici gelmedi.
İkinci yarıdaki olaylar da maalesef ilgimi çekmedi. Sakin ilerleyen hikâyeleri severim; her kitapta büyük aksiyonlar aramam. Ancak burada sakinlik ile durağanlık arasındaki çizginin aşıldığını düşündüm. Bazı karakterlerin verdiği tepkiler bana inandırıcı gelmedi. Özellikle geçmişte yaşanan bir olay nedeniyle alınan ani kararlar ve sonrasında gelişen olaylar fazlasıyla hızlı ilerledi. O noktaya kadar ağır ağır ilerleyen bir hikâyenin finalde bu kadar aceleci davranması beni tatmin etmedi.
Bir diğer konu da mizah anlayışıydı. Ruby ve Aaron'ın kendi aralarında yaptıkları bazı tuvalet temalı şakalar ve sohbetler vardı. Muhtemelen yazar bunlarla karakterlerin samimiyetini göstermek istemiş ama ben bu bölümleri komik bulamadım. Aksine okuma keyfimi biraz düşürdü.
Sonuç olarak Sevgili Aaron, bende büyük bir hayal kırıklığı yaratan kitaplardan biri oldu. Karakterlerle bağ kuramadım, romantizmi hissedemedim ve hikâyenin duygusal yükü bana geçmedi. Belki farklı bir dönemde okusaydım daha çok severdim ama şu an için Mariana Zapata'dan beklentimin altında kalan bir eser olarak hafızamda yer etti. Fikri çok güzel, başlangıç vaadi yüksek ama benim için maalesef hayaller ve gerçekler birbirini tutmadı.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.