1940 yılında Avrupa’da savaş patlamışken New York’ta ikamet eden bir grup bohem sanatçı, Brooklyn’de bir ev tutmaya karar verir. Ev büyüktür, bakımsızdır; Viktoryen dönemden kaldığı için döküntüdür ancak eski zamanların görkemini yansıtan bir çekiciliği vardır. Evi önce üç kişi kiralar: İngiliz şair W. H. Auden, genç romancı Carson McCullers ve Harper’s Bazaar dergisinin editörlüğünü yapan, dönemin kültür dünyasında popüler bir isim olan George Davis. Evde ilk başlarda kalorifer tesisatı bile bozuktur, pek çok eksik vardır; ancak tadilat devam ettikçe kısa sürede evin kadrosu kalabalıklaşır, dönemin gözde isimleri gelip kalmaya başlar. Çoğu, Paris’in işgaliyle gemilerle Avrupa’dan kaçmış mültecilerdir; 1920’lerdeki ve 1930’lardaki özgürlükçü, sanatsal Paris’in Nazi işgali altında çöküşünün yasını tutarlar. Yazarın deyişiyle ev, Nuh’un gemisine dönmüştür. Broadway’de sahneye çıkan burlesk sanatçısı ve striptiz kraliçesi Gypsy Rose Lee’nin gelip yerleşmesi eve renk katar, onun gelişi magazin basınının da ilgisini eve çeker. February House, savaş atmosferinde bunalan sanatçıların birbirini desteklediği, üretmeye teşvik ettiği bir sığınak olur. Sakinlerinin çoğunun doğduğu ay şubat olduğu için Anaïs Nin bu eve "February House" ismini verir. Thomas Mann’ın çocukları da gelip burada kalır; biseksüel bir çift olan Paul ve Jane Bowles da fırtınalı evliliklerinin bütün tartışmalarını burada sürdürür. Carson McCullers aşk acısı çeker ve Gypsy’nin kollarında teselli bulur; ikisinin ismi magazin basınında "kim kiminle" tarzında dedikodu haberlerinde geçer. Bu eve bir bakıma "queer evi" de diyebiliriz aslında; çünkü dönemin baskıcı ortamında bu yaratıcı insanlar, kendilerini özgürce ifade edebilecekleri sıcak bir mekân bulabilmişlerdir.
Şunu itiraf etmeliyim ki içinde Carson olmasaydı bu kitap dikkatimi çekmezdi bile. Geçen yılki detaylı biyografi okumalarımda, bu evde geçirdiği iki yılın onun hayatında özel bir öneme sahip olduğunu biliyordum. The Member of the Wedding burada tamamlandı ve The Ballad of the Sad Café’nin temelleri bu evde atıldı. Yazarım bu evde âşık oldu ve aşk acısı çekti; bir ev dolusu eşcinselin içinde kendini daha rahat, daha az yalnız ve yuvasında hissetti.
Bu anlamda Pride ayı ruhuna da çok uygun bir okuma oldu. Yaratıcı, parlak zihinlerin renkli ve sıra dışı hayatlarına konuk oldum; o evde birkaç ay kalmayı ben de çok isterdim doğrusu. Ev daha savaş bitmeden, 1945 senesinde yıkılmış; günümüzde, bulunduğu yerde sadece yeşil, boş bir alan varmış. Çok keyifli bir kitaptı, yılın favorilerine aldım bile February House’u.
2000’lerin başında, bu kitaptan esinlenerek evin hikayesinin anlatıldığı bir müzikal yapılmış ve sahnelenmiş Broadway’de, bu da tatlı bir ek bilgi olsun.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.