Sıra dışı bir Ahmet Ümit kitabı
Bugüne kadar Ahmet Ümit kitaplarının en sevdiğim yönleri akıcı ve yalın dili ile polisiye ve genel kültürün ustaca harmanlaması oldu. Genelde pek insan hikayesi, kişisel arayışlar/hesaplaşmalar, felsefi anlatımlar görmeyiz.
Bu kitapta polisiye kısım daha arka planda (hatta yok denecek kadar az) kalmış. Mevlana ve Şems'in hikayeleri, Mevleviliğin hatta kısmen ateizmin felsefesi, çocukluktan beri hissedilen eksilik/öfke hislerinin baş kahramanın hikayesine yön vermesi ve bu duyguların çözüme kavuşması gibi unsurlar daha önce çıkmış.
Yine o yalın ve akıcı anlatım var, polisiye heyecanı düşük olsa da normalin dışında bir Ahmet Ümit kitabıydı. Benim açımdan ufuk açıcıydı. Sevdim, öneririm
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.