Çağdaş İran Edebiyatının duru sesi deniliyor #FeribaVefi için. #UçupGidenBirKuş kitabını okurken hissettiğim şey, sanki bir evin içinde sıradan bir kadının, ev işlerine ve iki çocuğun bakımına yetişmeye çalışırken, üstelik kimse tarafından görülmeyen ve anlaşılmayan bir kadının, sıkışıp kaldığı hayatı onunla paylaştığım. Bu kadın isimsiz bir anlatıcı. Geçmişinden omzunda kalan yük ile, günümüzde sahip olduğu sorumluluklar ile ve gelecekteki belirsizliğiyle Tahran’dan bir kadın olsa da her ülkede, her toplumda niceleri var bu kadınların.
Kitaptaki "kuş" metaforu, özgürlüğü arayan ama nereye uçacağını bilemeyen, kanatları ev içi sorumluluklarla bağlanmış kadının ta kendisi. Anlatıcı, herkesten ve her şeyden korkarak büyümüş.
“Ben hep korktum; karanlıktan, bodrum katlardan, gölgelerden, Kadir amcadan, hatta annemden ve Mahbup teyzemden. Giderek kendimden bile saklanır oldum ve bir gün, kendime kim olduğumu sormak zorunda kaldım.
Ben kaybolma duygusuyla büyüdüm; derin bir şaşkınlık hissiyle, bulunma umudumu bile yitirerek."
Kalabalık sokaklar, komşuların bitmeyen gürültüsü, büyük idealleri olan sürekli ülkeyi terk etme planları yapan bir koca, iki küçük çocuk ve geçmişindeki uğultular.. Kitap, kimsenin kulak verme zahmetine katlanmadığı bir kadının kendi sesini bulma çabasını ele alıyor.
Annesine göre babası katlanılmaz bir adamdı, hastalanınca bodrum kata yerleşti, bir çocuk gibi inlerken annesi bakmaya tenezzül etmedi kendisi ise korkup yorganın altına gizlendi ve o gece babası öldü, yetim gibi bir başına. Annesi sürekli sızlanan ve memnuniyetsiz bir kadın. En küçük kızına düşkün. Üç kardeşten büyüğü olan Şehla, çocukluğunda bile bir yetişkin gibi. Hiç evlenmiyor ve annesi ile yaşıyor. En küçükleri Mehin ise bir delifişek. Kendi çocuğu olmadığından bazen hayatında bir çocuğa ihtiyaç duyan Mahbup teyzesi en uygun olduğu için her daim anlatıcıyı alıyor yanına. Yıkayıp paklıyor, terbiye veriyor, birkaç saatliğine tanınmaz bir hale getiriyor. Kocası Kadir amcanın bakışları huzursuz edici. Kendi evi gibi göremiyor orayı.
Emir ile evleniyor. İki çocukları oluyor. Oğlu Şahin ve kızı Şadi. Taşındıkları ev 9. evleri ve ilk defa artık kiracı değil ev sahipleri. Her ne kadar bahçe katı 50 m2 eğri büğrü bir ev olsa da kendilerine ait. Ama Emir mutlu değil. Büyük hedefleri var, hep gelecek kaygısı var. Daha iyi şartlarda yaşamak istiyor ve içinde hep Kanada’ya yerleşme arzusu var. Zaman zaman iş güç için ailesinden uzaklara gidiyor. Anlatıcı bu durumdan çok yorulmuş ve artık yeni bir yere ait olmaya çalışmak istemiyor. Kurulu düzenini bozmak istemiyor. Emir’e göre bir korkak.
Evlat, kız kardeş, eş ve anne gibi sıfatları var ama bir adı bile yok. Bilinçli bir tercih, çünkü herkes bir nebze kendini yerine koyabiliyor. Keşke sana sarılabilsem. Seni anlıyorum.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.