Enki Bilal'den Ekolojik bir uyarıÇizgi Roman
Havanın Rengi ile Gazap Fırtınası üçlemesinin sonuna geldim. Bu seri Mahluk, Julia ve Roem, Hava Rengi olarak üç albümden oluşuyor.
Enki Bilal çizgiroman dünyasının devlerinden biridir. İşlerini çizerliğin ötesinde bir ressam gibi yapar. Zaten kendisinin Fransa ve Amerika'da açtığı serigiler de var. Akrilik boya, soft pastel, guaj boya, çini mürekkebi gibi malzemelerle karışık teknik uygular. Çizgiroman panellerini klasik yöntemle bir sayfa üzerinde çizmez. Her bir kareyi ayrı ayrı büyük boylarda çalışır. Bu yüzden onun sahneleri sergi resimlerini andırır. Bana göre en iyi portre sanatçılarından biridir. Karakterlerin hüzünlü, düşünceli yüz ifadelerini ustaca resmeder. Oluşturduğu fantastik kaotik atmosferlerle sizi başka bir dünyaya çeker.
Bilal'i ilk defa bizde 90'lı yıllarda yayınlanan Av Partisi çizgiromanı ile tanımıştım. Pierre Christin'in yazdığı bu kitapta sanatçının çizgilerine hayran kalmış, sayfalarını uzun uzun incelemiştim. Daha sonra 2000'lerde, kendisinin yazıp resimlediği, meşhur Nikopol serisi ve Canavar serisi yayınlandı. Bu albümlerde tekniğini iyice geliştirmiş ve çizgiroman sanatının en güçlü görsel ürünlerini vermişti. Ancak her ne kadar ressamlığına hayran olsam da Enki Bilal'in yazarlığını pek sevmem. Hatta iyi bir yazar olmadığını düşünürüm. Kurgusu dağınıktır. cümleleri akmaz. Sık sık edebiyat ve felsefe alıntısı ile anlatıyı derinleştirmek ister ama bu tutum hikayenin doğallığını bozar. Bunun en büyük sebebi de sanırım Bilal'in çizgiroman çalışma tarzı... Hikayelerin karelerini çizdikten sonra diyalogları ve metin kutularını yazıyor. Bu da doğaçlama bir yazım demek. Doğal olarak hikayeleri bu spontane yöntem ile karmaşıklaşmaya başlıyor. Sahnelerde tiyatral bir hava oluşuyor.
Bilal'de varoluşçu ve nihilist eğilimleri hemen fark edebilirsiniz. Baudelaire, Nietzsche, Cioran vb yazarlardan alıntılar görürsünüz. Ne Nikopol serisinde ne de Canavar serisinde ne anlatmak istediği tam anlaşılmaz. Çok şey anlatıyor gibi görünür ama hiçbir şey anlatmaz. Bir keresinde hiçbir şey anlatmadığını ve bunu okurun fark etmesini istediğini söylemiş :)
Gazap Fırtınası serisi ise benim hikaye olarak en beğendiğim Enki Bilal çalışması oldu. Bu seride yazarlığı önceki işlerine göre daha tutarlı ve akıcı. Ayrıca diğer işlerinden farklı olarak bir mesaj verme kaygısı da var. Hikaye iklimin alt üst olduğu, yaşamın güçleştiği post-apokaliptik bir dünyada geçiyor. Çok sayıda farklı karakterin hayatta kalma ve güvenli bir bölgeye gitme mücadelesine tanıklık ediyoruz. İlk iki kitaptaki karakterler üçüncü kitap Havanın Rengi'nde bir araya gelmeye başlıyor. Ayrıca bu kitapta karşımıza çıkan karakterler de var. İkinci kitaptaki Julia ve Roem'in hikayesinin biraz gereksiz uzatılmış olduğunu düşünüyorum. Ama öykünün genel kalitesini bozmuyor. Bu seride en dikkat çekici olan şeylerden biri Bilal'in renk kullanımı. İlk kitap Mahluk'da mavi gri ton ağırlıktayken ikinci kitap Julia ve Roem'de sepya tonu hakimdi. Havanın Rengi'nde ise öykünün gelişimine göre renk değişimleri görüyoruz. Bu tavır hikayenin atmosferine büyük katkı sağlamış. Önceki işlerinden farklı olarak Bilal bu seride soft pasteli daha ağırlıklı kullanmış. Akrilik ve guaj boya çok az. Renkli ton kağıtlarına çalışılmış izlenimi veriyor.
Enki Bilal bizlere ekolojik sorunlar, iklim değişikliği, küresel ısınma gibi konularda uyarılarda bulunuyor. Bir sanatçı duyarlılığı ile çağına tanıklık ediyor. Hikayenin final kısmını özellikle beğendim. Mitolojik ve bilimsel referansları olan bir son. Gazap Fırtınası serisi şimdilerde tek cilt olarak yeniden basılmış. Ben Nadir Kitap üzerinden ayrı ayrı olarak bulup getirtmeyi tercih ettim. Sanatsal açıdan diğer bütün Enki Bilal albümleri gibi koleksiyon değeri yüksek bir çalışma.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.