Japon edebiyatından okuduğum kitaplarda konu o olmasa dahi arka planda hep bir yalnızlık teması oluyor ve genelde karakterlerle aramda hep görünmez bir duvar var gibi hissediyordum ama bunda nedense öyle hissetmedim aslında hikaye karakterimizin absürt bir yalanıyla başlıyor ama nedense her şey normalmiş gibi garipsemedim hiç dlemlgrölh Kitap boyunca kadınların çalışma hayatındaki ve ebeveynlikteki görünmez ve kanıksanmış yüklerine, artık fark edilemeyecek kadar alışılmış ama hala acıtan yalnızlık hissine,birbirimizle konuşmanın gerekliliği gibi birkaç farklı konuya direkt ve dolaylı olarak değiniliyor ve şahsen hiç sıkılmadan, ilgiyle ve empati yaparak okunabilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum
Kitabın bir yerinde de karakterimiz eskiden yaptığı bir Türkiye gezisinden bahsediyor öyle birden okumak güzeldi, Japon edebiyatından okuyup da sevdiğim bir kitap oldu zaten kısa hemen yormadan bitiyor
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.