Birdenbire sırf kendim için bir şey yapmaya karar verdim. Başkalarının göremediği, son derece kişisel, yalandan bir şey de olsa olurdu. Eğer ona uzun süre tutunabilirsem, mesela bu gece gibi yoğun kar yağışlı bir gece bile biraz değişebilirdi belki. Küçücük bir şey bile olurdu.
Biriyle aile olmak, belki de, birbirimizin varlığına alan açmak ve kimsenin unutulmadığı bir ortam yaratmaktır, üstelik bunu zorlanmadan, doğal bir şekilde yapmaktır
Japon edebiyatından okuduğum kitaplarda konu o olmasa dahi arka planda hep bir yalnızlık teması oluyor ve genelde karakterlerle aramda hep görünmez bir duvar var gibi hissediyordum ama bunda nedense öyle hissetmedim aslında hikaye karakterimizin absürt bir yalanıyla başlıyor ama nedense her şey normalmiş gibi garipsemedim hiç dlemlgrölh Kitap boyunca kadınların çalışma hayatındaki ve ebeveynlikteki görünmez ve kanıksanmış yüklerine, artık fark edilemeyecek kadar alışılmış ama hala acıtan yalnızlık hissine,birbirimizle konuşmanın gerekliliği gibi birkaç farklı konuya direkt ve dolaylı olarak değiniliyor ve şahsen hiç sıkılmadan, ilgiyle ve empati yaparak okunabilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum
Kitabın bir yerinde de karakterimiz eskiden yaptığı bir Türkiye gezisinden bahsediyor öyle birden okumak güzeldi, Japon edebiyatından okuyup da sevdiğim bir kitap oldu zaten kısa hemen yormadan bitiyor
Boşluğun GüncesiEmi Yagi · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2025229 okunma