Yalnızlıktan korkmuyorum artık, eskisi gibi değil. Zamanla anladım ki, yanlış insanlarla geçirilen anlar, en derin yalnızlıklardan bile daha ağır, daha yıpratıcı. Kalbim, sahte gülüşlerin ve boş sözlerin arasında kaybolmaktansa, kendi sessizliğimde huzuru bulmayı tercih ediyor. Çünkü yalnızlık, bazen en güzel arkadaş, en gerçek sığınak oluyor insana. Yanlış ellerde kaybolmaktansa, kendi yalnızlığımda var olmayı seçiyorum; orada kendimle barışık, özgür ve gerçek bir mutluluk saklı. Yalnızlık, yanlış insanlarla dolu kalabalıklardan çok daha sıcak, çok daha samimi bir dost artık benim için.