chavo: "025": 025 “Uyan hadi! Geldiler! Bizim için!” Uyanmadı. Bana seslenen insanların içinde ben de ona, ilk ve ölümsüz aşkıma seslendim ama beni duymadı, gözlerini açmadı, gülümsemedi. Önce gözlerini kaybettim, sonra gülümsemesini, sonra ellerini, vücudunu, sonra nefesini... Herkes bana bağırdı ben ona. Herkes beni kurtarmayı istedi, ben onu. Gözkapakları sonsuza kadar kapandı ve ben titreyen ellerimle onun nabzına uzandığımda, parmaklarımın üstünde hiçbir canlılık hissetmedim. Oğuz öldü. Ve bu dünyanın en acı cümlesi. Oğuz öldü. Ve bu dünyanın en acı şeyi.

025

“Uyan hadi! Geldiler! Bizim için!” Uyanmadı. Bana seslenen insanların içinde ben de ona, ilk ve ölümsüz aşkıma seslendim ama beni duymadı, gözlerini açmadı, gülümsemedi. Önce gözlerini kaybettim, sonra gülümsemesini, sonra ellerini, vücudunu, sonra nefesini... Herkes bana bağırdı ben ona. Herkes beni kurtarmayı istedi, ben onu. Gözkapakları sonsuza kadar kapandı ve ben titreyen ellerimle onun nabzına uzandığımda, parmaklarımın üstünde hiçbir canlılık hissetmedim. Oğuz öldü. Ve bu dünyanın en acı cümlesi. Oğuz öldü. Ve bu dünyanın en acı şeyi.

Sayfa 208·Kitabı okudu

Alıntı