Ahmet Mithat Efendi, Tanzimat döneminin en büyük sancısı olan yanlış Batılılaşmayı iki uç karakter üzerinden hicvediyor. Sadece dış görünüşüyle, har vurup harman savurmasıyla ve yarım yamalak Fransızcasıyla tam bir "alafranga züppe" olan Felatun Bey ile emeğiyle çalışan, tasarruflu, geleneklerine bağlı ve kendini gerçekten geliştiren Râkım Efendi'nin çatışması; dönem toplumunun kimlik krizini eğlenceli ama düşündürücü bir ders gibi gözler önüne seriyor.