·224 syf.····Okunma: 21 Haziran 2026 16:36 Aziz Nesin bu kitapta büyüklere öyle bir ayna tutuyor ki, insan okurken ister istemez kendi hatalarıyla yüzleşiyor.
Kitap, Ahmet ve Zeynep adında iki çocuğun birbirine yazdığı mektuplardan oluşuyor. Çocukların gözünden anlatılıyor ama aslında tamamen büyüklere yazılmış bir eleştiri. Eğitim sisteminin çarpıklığını, ailelerin çocuklara kendi gerçekleştiremedikleri hayalleri dayatmasını ve yetişkinlerin riyakarlığını çok net görebiliyorsunuz.
Aziz Nesin’in dili insanı öyle kahkahalara boğmuyor; daha çok yüzünüzde buruk bir tebessüm bırakıyor ve sizi derin derin düşündürüyor. Çocukların gözünden bakınca, biz yetişkinlerin kurduğu bu kurallı dünyanın aslında ne kadar mantıksız ve absürt olduğunu anlıyorsunuz. Kitap boyunca "asıl eğitilmesi gerekenler biz yetişkinleriz" fikrini çok iyi hissettiriyor.
"Büyükler çocukları hiç anlamıyorlar. İşin kötüsü, anladıklarını sanıyorlar."
Bence bu kitap sadece bir çocuk kitabı ya da basit bir mizah eseri değil. Çok güçlü bir toplumsal eleştiri. Özellikle ebeveynlerin ve öğretmenlerin kesinlikle okuması gerektiğini düşünüyorum.
Hala okumayan varsa kesinlikle tavsiye ederim...