El Kızı’nı okuduğumda beni en çok sarsan şey, bir kadının hayatının "el kızı" denilerek ne kadar kolay harcanabildiğini görmek oldu. Romanın merkezindeki Nazan, severek ve büyük umutlarla Avukat Mazhar ile evlenip o eve adım atıyor ama ilk günden itibaren sırf dışarıdan geldiği için hep bir yabancı muamelesi görüyor. Evdeki o bitmek bilmeyen dedikodular, kıskançlıklar ve çekememezlikler en sonunda büyüyüp korkunç bir sadakatsizlik iftirasına dönüşüyor. Beni asıl sinirlendiren ve üzen kısım ise kocası Mazhar’ın duruşu oldu; eğitimli bir avukat olmasına rağmen annesinin dolduruşuna gelip, toplumsal önyargılara boyun eğerek karısına arkasını dönüyor. Nazan hiçbir suçu yokken evinden, biricik çocuğundan koparılıp yapayalnız ve çaresiz bir hayata itiliyor. Yıllar sonra masumiyeti bir şekilde kanıtlansa ve gerçekler ortaya çıksa da ne yazık ki bu gecikmiş adaletin hiçbir anlamı kalmıyor; çünkü kadının gençliği, hayalleri ve yuvası çoktan yıkılıp gitmiş oluyor.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.