“Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar.”
“Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu… Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.”
Kitabı ilk okuduğum zaman hiçbir şey hissetmemiş hatta kitaptaki ilişkilerin ve düşüncelerin çok saçma ve abartılı bir şekilde yansıtıldığını düşünmüştüm ama ikinci okuyuşumda beni o kadar etkiledi ki.
Maria’nın erkeklere karşı bakışı, ilişkilere duyduğu daha doğrusu duyamadığı güveni, kalbinde hiç kimsenin varlığını gerçekten hissedemeyişi beni kitaba çeken şeydi.
Raif Efendi’ye gelecek olursak da hayatı boyunca yegane bir amacı olmamış, bir şey uğrunda çaba göstermeyen, korkak biri diyebilirim ancak. Bu denli korkak olmak bambaşka bir seviye çünkü. Ayrıca ondaki sadece korkaklık değil bir bakıma direk korktuğu için kaçmak. Ama her şeyden kaçmak. Delicesine aşık olduğun kadının peşinden gitmemesi, yıllar sonra kendini ait hissettiği birinden bir parça, ikisinin bir parçasını bulduğu halde hala olduğu yerde kalabilmesi içler acısı.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.