Ah Momo öyle sahici ki; bazen güldüm, bazen boğazım düğümlendi. Bir çocuğun gözünden anlatılan savaşı, göçmenliği ve yalnızlığı okumak garip bir şekilde umutsuz ve sıkışmış hissettirmiyor insana. Bu da sanırım Emile Ajar’ın namıdiğer Romain Gary’ın duygusal zekasının bir kanıtı olarak karşımıza çıkıyor.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey yoksulluk ve mutsuzlık değil, sevginin ne kadar tuhaf ve vazgeçilmez bir ihtiyaç olduğu oldu.
Madame Rosa ve Momo sizi çok sevdim çünkü insan birini sevmeden yaşayamaz..
395.jpg){kind=small}
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.