Kitap bittiğinde aklımda kalan şey gizemden çok küçük Vidar oldu. Başta 17 Haziran’da ne yaşandığını merak ederek okudum ama sayfalar ilerledikçe asıl meselenin bir çocuğun yalnızlığı olduğunu hissettim.
Vidar’ın çocukluğu boyunca etrafındaki herkes kendi dünyasına gömülmüş gibiydi. Annesi kendi mutsuzluğuna, babası kendi hayatına, ablası kendi köşesine çekilmişti. Ve ortada görülmek, duyulmak, anlaşılmak isteyen küçücük bir çocuk kalmıştı.
Kitabı okurken sık sık kendi kızımı düşündüm. Çocuklar sandığımızdan çok daha fazlasını görüyor, hissediyor ve taşıyor. Yetişkinler bazen kendi kırgınlıklarıyla o kadar meşgul oluyor ki bunun çocuklarda nasıl izler bırakabileceğini fark etmiyor.
Son sayfalarda içim gerçekten sızladı. Annenin yaşadıklarına üzülsem de bir noktadan sonra ona öfkelendim. Kendi mutsuzluğunu çocuğuna yükleyemezsin. Yaşadığın hayal kırıklıkları, kırgınlıklar ve eksiklikler ne kadar büyük olursa olsun, bunların bedelini bir çocuk ödememeli.
Kitap zaman zaman tekrar hissi verse de özellikle son bölümlerde beni duygusal olarak yakaladı. Bitirdiğimde aklımda kalan şey 17 Haziran’da ne olduğu değil, küçük bir çocuğun sevgiye ve ilgiye ne kadar ihtiyaç duyduğu oldu.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.