Aylin Balboa
Aylin Balboa’nın kaleminden okuduğum ikinci kitap.Kitap boyunca en çok hissettiğim şey samimimet ve duyguların olduğu gibi yalın bir dille aktarılması oldu. Kitabın bir öznesi yok, özne bir insanın içi, hissettikleri ve yazarın kafasının içindekiler. Hüznün mizahını yapan derlemelerle dolu.. Yas,ölüm,ayrılık, kendini kaybetme/bulma.Hissettiğimiz ama dile getirmekten çekindiğimizi pat diye karşımıza çıkarıyor yazar. Okurken hiç bitmesini istemedim.
“Yerleşirken kimsenin yardımını kabul etmedim. Böyle şeyleri yalnız yapmak daha iyidir. Ev kurmak sadece koltuğu, dolabı, beyaz eşyaları bir yerlere sığıştırmak değil nihayetinde. Hatırlarınıza da yer bulmanız gerekir. Hatırlattıkları, bir daha yaşanamayacağı için canınızı acıtabilecek olanlar derinlere, herhangi bir kurcalama anında karşınıza çıkmayacak kutulara saklanmalı örneğin, bu en önemli kural. Katettiğiniz yolları gösteren şeyleri bir araya getirip sadece sizin görebileceğiniz bir yere yerleştirmelisinizdir. Bazen bakmanız gerekir çünkü. Hayatın durmuş olduğu hiç bir yere ilerleyemediğiniz düşündüğünüz zamanlarda özellikle. “
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.