Bu kitap; çocukluklarında duygusal olarak yetersiz, bencil veya mesafeli ebeveynlerle büyüyen bireylerin yetişkinlikte yaşadığı derin yalnızlık, suçluluk ve ilişki sorunlarını ele alıyor.
Kitap, bu ebeveynlerin yarattığı görünmez duygusal hasarları görünür kılar ve bireyin kendi hayatını geri kazanması için somut yollar sunar.
Peki, duygusal olgunlaşmamışlık nedir?
Ebeveynlerin kronik bir empati yoksunluğu çekmesi ve kendi duygusal ihtiyaçlarını çocuklarınınkinin önüne koymasıdır. Bunlar hayal kırıklığıyla başa çıkamazlar ve hızla öfkelenirler. Dünyayı sadece kendi perspektiflerinden görürler. Başkalarının (özellikle de çocuklarının) derin duygularını anlayamazlar. Gerçekleri değil, kendi anlık duygularını referans alırlar. Bu tür ebeveynlerle büyüyen çocuklar, fiziksel olarak güvende olsalar bile "duygusal bir yalnızlık" içinde büyürler. Kendilerini görünmez, değersiz ve sevilmez hissederler.
Çocuklar, bu zorlayıcı ortamda hayatta kalabilmek ve sevilmek için iki ana rolden birini seçerler. Birincisi içselleştirenlerdir.
Bu çocuklar sorunları kendi içlerinde çözerler. Duygusal olarak hassas, derin düşünen ve algıları açık çocuklardır.
"Eğer daha iyi, daha uslu olursam beni severler" yanılgısına düşerler. Kendi ihtiyaçlarını görmezden gelip başkalarını memnun etmeye odaklanırlar. Yetişkinlikte tükenmişlik ve depresyona yatkındırlar.
İkincisi dışsallaştırlanlardır. Bu çocuklar sorunları dışarıya yansıtırlar. Eyleme dökme eğilimindedirler. Gerçeklikle yüzleşmek yerine dikkat dağıtıcı şeylere (bağımlılıklar, öfke patlamaları) sığınırlar.
Sorunlarının kaynağını hep dışarıda ararlar ve kendilerini geliştirmekte zorlanırlar.
Gibson, yetişkin çocukların özgürleşmesinin önündeki en büyük engelin iki psikolojik mekanizma olduğunu söyler. Bunlardan biri iyileşme fantazisidir. Çocuğun "Bir gün ebeveynim değişecek ve beni gerçekten sevecek/anlayacak" şeklindeki gizli umududur. Yetişkinlikte de bu ebeveynlerden onay almak için beyhude bir çaba sarf edilir. İkincisi ise sahte benliktir. Ailede kabul görmek için takınılan maskedir. Örneğin; "her şeye koşan güçlü çocuk" veya "hiç sorun çıkarmayan uyumlu çocuk" rolü. Bu rol, zamanla kişinin kendi gerçek kimliğini unutmasına yol açar.
Kitabın son bölümleri, bu döngüden nasıl çıkılacağına dair pratik ve zihinsel araçlar sunar. Ebeveyninizle etkileşime girdiğinizde bir "bilim insanı" gibi olun. Onların tepkilerini kişisel almaktan vazgeçip, "Şu an yine duygusal olarak olgunlaşmamış bir tepki veriyor" diye gözlemleyin. Duygusal olarak olaya çekilmeyin. Ebeveyninizin hiçbir zaman sizin istediğiniz, sizi anlayan o ideal ebeveyn olamayacağı gerçeğini kabul edin. Bu kabulleniş büyük bir acı ve yas getirir, ancak gerçek özgürlük bu yasın tutulmasıyla başlar. Onları değiştirmeye çalışmayı bırakın. İletişimin süresini, sıklığını ve konularını siz belirleyin. Derin duygusal konuları onlarla konuşmaktan vazgeçin. Başkalarını memnun etmek için yaşamayı bırakıp; "Ben ne istiyorum? Benim sınırlarımla ne?" sorularını sormaya başlayın.
Özetle kitabın ana mesajı bize şunu hatırlatır. Çocukken anne-babanızın duygusal yetersizliklerinin suçlusu siz değildiniz, ancak bir yetişkin olarak kendi duygusal sağlığınızın sorumlusu sizsiniz. Geçmişi değiştiremezsiniz, ama ebeveynlerinizin sınırlarını kabul edip onlardan duygusal beklentilerinizi sıfırlayarak kendi hayatınızın merkezine yerleşebilirsiniz.
Ben beğenerek okudum. Psikolojiyle ilgilenenlere öneririm.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.