Uysal Kız – Dostoyevski
Uysal Kız, hacim olarak kısa ama duygusal ve psikolojik anlamda oldukça yoğun bir kitaptı. Dostoyevski yine insan ruhunun en karanlık ve en karmaşık yönlerini anlatmayı başarmış. Olaylardan çok karakterlerin iç dünyasına odaklanan bir eser olduğu için okurken sürekli anlatıcının zihninin içinde dolaşıyormuş gibi hissettim.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey, anlatıcının kendini haklı çıkarmaya çalışması oldu. Yaşananları kendi açısından anlatıyor ama satır aralarında aslında görmediği ya da görmek istemediği birçok gerçek olduğunu hissediyorsunuz. Bu da kitaba farklı bir derinlik katıyor. Anlatılanlarla sezilenler arasında sürekli bir mesafe var.
Kitaptaki evlilik ilişkisi de oldukça rahatsız edici ama bir o kadar gerçekçi geldi bana. Sevgi yerine gururun, güç kurma isteğinin ve iletişimsizliğin ön plana çıktığı bir ilişki izliyoruz. Karakterler birbirlerine çok yakın olmalarına rağmen aslında birbirlerini hiç tanımıyorlar. Bence kitabın en acı tarafı da buydu.
Dostoyevski’nin dili yine çok güçlü. Kısa bir metin olmasına rağmen insanı sürekli düşünmeye zorluyor. Özellikle pişmanlık, vicdan ve geç kalmış farkındalık üzerine söyledikleri uzun süre akılda kalıyor. Kitap bittikten sonra bile anlatıcının kendi kendine yaptığı o hesaplaşmayı düşünmeye devam ettim.
Uysal Kız, bana bazen insanların en büyük trajedisinin söyledikleri değil, söyleyemedikleri şeyler olduğunu düşündürdü. Bir ilişkide sevginin tek başına yetmediğini; anlayışın, empati kurmanın ve zamanında konuşabilmenin de en az sevgi kadar önemli olduğunu hissettirdi.
Kısa olmasına rağmen etkisi oldukça büyük bir eserdi. Dışarıdan sakin görünen ama içinde büyük bir duygusal yıkım barındıran, insanın zihninde uzun süre yaşamaya devam eden kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum.
·
184 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.