İnsan bazen cehennemi dışarıda değil, içinde taşır.
Çoğu kişi kitabın toplumsal veya politik tarafına odaklanabilir; ben ise daha çok insanın kendi zihniyle kurduğu ilişkiyi gördüm. Çünkü bana göre insanın en büyük cehennemi, dış dünyanın ona yaptıkları değil, kendi içinde susturamadığı seslerdir.
Gündüz Vassaf, bazı satırlarda insanın alışkanlıklarını, korkularını ve kabullerini cok iyi bir bicimde sorgulatıyor kitap bir süre sonra okunmaktan çıkıp insanın kendi kendini okumasına dönüşüyor. Bazen rahatsız ediyor, bazen düşündürüyor ama en önemlisi zihni konfor alanından çıkarıyor.
Gunduz vassaf kendi cizgisi disinda yine cevaplar aratmayip okuyucuya kendine sorular sormasini sagliyor. Okuyucuyu bir fikre ikna etmeye çalışmıyor; sadece sorular bırakıyor. O soruların cevabını ise herkes kendi hayatında arıyor.
Sanırım cehennem, içinde yaşadığımız yerden çok, sorgulamayı bıraktığımız andır. Ve belki de özgürlük, dışarıdaki duvarlar yıkıldığında değil, içerideki duvarları fark ettiğimizde başlıyordur
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.