Bu kitabı okurken en çok merak ettiğim şey kanibalizm değildi. Ben sürekli “Bu kadın neden böyle oldu?” sorusunun cevabını aradım.
İlk sayfalarda sevgi açlığı yaşamış, travmaları olan bir kadının psikolojisini okuyacağımı düşündüm. Hatta keşke bazı bölümleri annenin gözünden okusaydık, zihninin içine girebilseydik diye bekledim. Çünkü benim için bir karakterin yaptığı şeyden çok, onu o noktaya getiren süreç önemli.
Ama kitap boyunca bu sorunun cevabını alamadım.
Bir yerden sonra kanibalizm bile etkisini kaybediyor. İlk başta “Yok artık!” dediğiniz sahneler, sonra sıradanlaşıyor. Hatta 165. sayfada kendi kendime “Kitap şu an sadece kapıya geleni kıtlıyor.” diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Beni rahatsız eden insan eti yemek değil, bunun nedenini hiçbir zaman gerçekten anlamlandıramamış olmamdı. Tamam, anneliği sorgulayabilirsiniz, anne-çocuk ilişkisini karanlık bir yerden anlatabilirsiniz ama bunun psikolojik altyapısını kurmadan sadece şok etkisi yaratmaya çalışmak bana yeterli gelmedi.
Bir de Eden karakteri… O da aynı döngünün içine giriyor ama neden? Eğer bunun arkasında daha büyük bir hikâye, bir topluluk ya da farklı bir açıklama varsa kitap bunu da yeterince işlemiyor.
Kitap bittiğinde aklımda kalan tek soru yine ilk sayfadakiyle aynıydı:
“Bu kadın neden böyle oldu?”
Bir kitabı bitirdiğimde hâlâ en temel soruma cevap alamıyorsam, benim için o hikâye eksik kalmıştır.
Benim için maalesef hayal kırıklığı oldu ve önerebileceğim bir kitap değil.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.