"Nasıl başladıysa öyle biter." sözünün somut örneği...
Charlie'nin sırf çevresi tarafından sevilmek, arkadaşları tarafından dışlanmamak için her şeyini feda etmeye hazır oluşunu okumak canımı çok yaktı. Bir insanın zekasının düşük olması, onu bir laboratuvar deneği olarak kullanma hakkını kimseye vermemeliydi. Okurken bu durumu sindirmek benim için gerçekten zordu.
Charlie'nin yalnızlığı ne kadar sarsıcıysa, o zihinsel zirveden aşağıya, başladığı yere doğru kayması da bir o kadar garipti. Kitabın o başladığı noktaya geri dönen döngüsel yapısı içimde bir burukluk bıraktı.
Sadece sevilmek ve 'normal' sayılmak için ne kadar ileri gidebiliriz? Ve daha da önemlisi, yüksek bir zeka mı bizi daha insan yapar, yoksa saf bir kalp mi? Bize bunu tümüyle sorgulatacak bir kitaptı. Kesinlikle okunması gerektiğini düşünüyorum.
"İnsanın arkadaşı olmassı güzel bişey..." (323) Ah.. Charlie.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.