Bu kitap… gerçekten ruhumu hırpaladı. “Oyunbaz” zaten insanın aklını yerinden alan bir başlangıçtı ama Düzenbaz ile birlikte artık bu iş sadece bir oyun olmaktan çıktı, tam anlamıyla psikolojik bir işkenceye dönüştü.
Daire 13 artık sadece bir mekân değil, karakterlerin iç dünyasının karanlık bir yansıması gibi. Her sayfada nefesimi tuttuğumu, omuzlarımın kasıldığını fark ettim. Ölüm karakteri… aklım almıyor. Zeki mi? Evet. Korkutucu mu? Fazlasıyla. Ama en tehlikelisi şu: Bazen onu anlamaya çok yaklaşıyorsun. Ve bu insanın kendi içinden ürpermesine yetiyor.
Afra’nın içindeki yaşam ve ölüm arzusunun çatışması o kadar güzel ama bir o kadar da acı vericiydi ki… Onun yerinde olsam ne yapardım, hayatta kalmak için ne kadar ileri gidebilirdim diye kendimi sorgularken buldum. Ve bu kitapta asıl can yakan şey de bu zaten: Okurken sadece karakterleri değil, kendini de yargılıyorsun.
Bu kitapta en çok hoşuma giden şey, artık maskelerin yavaş yavaş düşmesi oldu. Ama düşen her maske, yeni bir yara açıyor. Geçmiş sahneler… Kıyı (Ölüm) ve Afra arasındaki bağ… Hepsi içime bir ağırlık gibi çöktü. Yeni bilgi vermemesi biraz hayal kırıklığı yarattı evet, ama psikolojik gerilim açısından önceki kitaptan bile daha sertti.
Bazı sahnelerde kitabı kapatıp “devam etmeyeyim” dedim. Sonra birkaç dakika sonra kendimi tekrar sayfaların arasında buldum. Çünkü işin tuhaf yanı şu: Canını yaksa da bırakamıyorsun.
Karakterler arasındaki gerilim, çatışmalar, kırılma anları… Özellikle görev sahneleri okurken elim ayağım titredi. Ölüm’ün verdiği görevler artık sadece fiziksel acı değil, insanın ruhunu lime lime eden şeyler. Ve okuyucu olarak sen de bu çöküşü iliklerine kadar hissediyorsun.
Final kısmı… Ben o sonlarda gerçekten kitaba sarılıp “Beni böyle bırakma” demek istedim. Çünkü tam her şeyin en kırılgan, en tehlikeli olduğu yerde bitti. Ve şu an tek düşündüğüm şey: Son kitabı nasıl bulurum?
Bu kitap beni yordu. Psikolojik olarak. Ruhen. Ama aynı zamanda bayıldım. Çünkü bu tarz karanlık, insanın içindeki en dipsiz kuyuları eşeleyen hikâyeleri seviyorum.
Bu kitap huzur veren bir hikâye değil. Bu kitap seni rahatlatmaz. Bu kitap seni aynaya bakmaya zorlar. Ve o aynada her zaman hoşuna giden bir şey görmezsin.
Eğer psikolojik gerilim seviyorsan, rahatsız edici sahnelerle baş edebiliyorsan ve “beni sars” diyorsan; Düzenbaz tam sana göre.
Ama şunu bil: Bu kitap, okuduktan sonra seni eskisi gibi bırakmaz.
“Bazı hikâyeler sadece okunmaz… insanın içine yerleşir.”
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.