Nar Ağacı’nı ikinci kez bitirdiğimde geriye karakterlerden çok onların taşıdığı acılar ve bana bıraktıkları sorular kaldı. Şu düşünce zihnime yerleşti: Her insan bir evrendir ve bir insanın kaybı, o evrenin sönmesidir. Bugün savaşları, göçleri ve ölümleri rakamlarla konuşuyoruz; oysa her rakamın ardında yarım kalmış bir hayat, söylenememiş bir söz ve bekleyen bir aile var. Nazan Bekiroğlu bana, insanın acısını milliyetine göre ayırmamayı, merhametin sınır tanımadığını ve aidiyetin sadece kan bağıyla değil, ortak hatıralar ve ortak vicdanla da kurulabileceğini yeniden hatırlattı. Belki de romanın en büyük öğretisi şuydu: Dünya insanı değiştirebilir ama kalbini kaybetmeyen insan, her şeye rağmen insan kalmayı başarır.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.