Doğanın Çağrısı Cevapsız Kalmaz: The Wendigo1000Kitap
Dört kişilik bir arkadaş grubu, Kanada'nın yabanıl ortamlarına sığın geyiği avına çıkarlar. Bir noktada keşfettikleri alanı artırmak için ikiye ayrılınca da içlerinden en genci olan Simpson, Joseph Défago ile eşleşir. Birlikte Elli Ada Sulağı'nın karşısına geçen ekibin kaderinde ise avcı değil, av olmak vardır. Çünkü bu keşfedilmemiş ıssız tabiatın kucağında onları izlemekte dehşetengiz bir canavar saklıdır.
Bu korku romanımızda 
Algernon Blackwood 'un Wendigo efsanesine kendisinin kattığı yorumu okuyoruz. Yani amacınız daha en başında, tıpkı benim gibi, asıl efsaneye uyan bir hikâye görmek ise yanlış yerdesiniz, bunu belirtmek istedim. ┐(‘～`;)┌
Wendigo nedir? Öncelikle bilmeyenleriniz için konuya bir açıklık getirmem gerekiyor.
Efsanelerde çoğunlukla kış zamanında kıtlık ya da yiyecek yoksunluğu sonucu hayatta kalabilmek için bir insanın bir başkasını yemesi, yani yamyamlık etmesi sonucu ortaya çıkan canavardır Wendigo. Kişi yamyamlık yaptığı için bu canavara dönüşmekle ve sonsuza kadar sonsuz bir açlık çekmekle lanetlenir.
Wendigo günümüzde geyik başlı bir yaratık olarak tasvir edilse de geleneksel anlatılarda daha çok insan görünüşüne sahip, aşırı derecede zayıf, hatta açlıktan kemikleri belirginleşmiş bir figür olarak anlatılır.
Ama başka anlatılarda kişinin Wendigo'ya dönüşmesine sebep olan şeyin sadece yamyamlık değil, aşırı açgözlülük ve doyumsuzluk ve Wendigo ruhu tarafından ele geçirilmek olduğu da söylenmektedir. Nitekim Algernon Blackwood 'un bu kitabındaki yorumu da daha çok Wendigo ruhu tarafından çağrılmaya ve ele geçirilmeye uyuyor.
Öykümüz oldukça kısa ama buna rağmen pek de kolay okunmuyor, çünkü cümleleri hem çok uzun hem de sayısız betimlemeyle dolu. Bu aslında güzel bir unsur olsa da biraz zorlayıcı olduğu da bir gerçek.
Kitap yavaş bir tempoya sahip. Wendigo hikâye boyunca hiçbir zaman direkt olarak gösterilmiyor, kitap daha çok doğa, bilinmezlik, yalnızlık ve tekinsizlik korkusu üzerinden ilerliyor. Bir de daha önceden de belirttiğim üzere bilinen efsanenin aslından ziyade ortada bambaşka bir anlatım var.
Bu şekilde olmasını beklemediğim için biraz hayal kırıklığına uğradım açıkçası. Çünkü ben Wendigo öyküsüyle bir bilgisayar oyunu olan Until Dawn ile karşılaşmıştım ve aynı olmasa da ona yakın bir olay beklemiştim. Yani benim beklentim yamyamlık hikâyesi üzerinden ilerleyen bir Wendigo efsanesiydi. Tüm bunlara rağmen güzel bir kitap elbette.
Ama korku konusunda yazarın başarılı olduğunu düşünüyorum, özellikle de kitabın sonlarına doğru Wendigo temasının arttığı ve onun etkilerini daha çok hissettiğimiz kısımlarda.
SPOİLER -
Hele ki o yaratığın içlerinden birinin sesini taklit ederek ve suretine bürünerek aralarına döndüğü sahne var ya, adeta tüylerimi diken diken etti.
MİNİ SPOİLER SONU -
Sonuç olarak önereceğim bir roman oldu 
Wendigo . Özellikle de bu tarz korku hikâyelerini seven ve atmosferin öne çıktığı eserleri tercih edenlere elbette. Sadece Wendigo efsanesinden neyi bekleyeceğinizi ve kitapta neyle karşılaşacağınızı önceden bilmenizde fayda var, onun için de incelememi okumanız hayrınıza olacaktır. O zaman başka incelemelerde görüşünceye dek hoşça kalın.
Algernon Blackwood 'un Wendigo efsanesine kendisinin kattığı yorumu okuyoruz. Yani amacınız daha en başında, tıpkı benim gibi, asıl efsaneye uyan bir hikâye görmek ise yanlış yerdesiniz, bunu belirtmek istedim. ┐(‘～`;)┌
Wendigo nedir? Öncelikle bilmeyenleriniz için konuya bir açıklık getirmem gerekiyor.
Efsanelerde çoğunlukla kış zamanında kıtlık ya da yiyecek yoksunluğu sonucu hayatta kalabilmek için bir insanın bir başkasını yemesi, yani yamyamlık etmesi sonucu ortaya çıkan canavardır Wendigo. Kişi yamyamlık yaptığı için bu canavara dönüşmekle ve sonsuza kadar sonsuz bir açlık çekmekle lanetlenir.
Wendigo günümüzde geyik başlı bir yaratık olarak tasvir edilse de geleneksel anlatılarda daha çok insan görünüşüne sahip, aşırı derecede zayıf, hatta açlıktan kemikleri belirginleşmiş bir figür olarak anlatılır.
Ama başka anlatılarda kişinin Wendigo'ya dönüşmesine sebep olan şeyin sadece yamyamlık değil, aşırı açgözlülük ve doyumsuzluk ve Wendigo ruhu tarafından ele geçirilmek olduğu da söylenmektedir. Nitekim Algernon Blackwood 'un bu kitabındaki yorumu da daha çok Wendigo ruhu tarafından çağrılmaya ve ele geçirilmeye uyuyor.
Öykümüz oldukça kısa ama buna rağmen pek de kolay okunmuyor, çünkü cümleleri hem çok uzun hem de sayısız betimlemeyle dolu. Bu aslında güzel bir unsur olsa da biraz zorlayıcı olduğu da bir gerçek.
Kitap yavaş bir tempoya sahip. Wendigo hikâye boyunca hiçbir zaman direkt olarak gösterilmiyor, kitap daha çok doğa, bilinmezlik, yalnızlık ve tekinsizlik korkusu üzerinden ilerliyor. Bir de daha önceden de belirttiğim üzere bilinen efsanenin aslından ziyade ortada bambaşka bir anlatım var.
Bu şekilde olmasını beklemediğim için biraz hayal kırıklığına uğradım açıkçası. Çünkü ben Wendigo öyküsüyle bir bilgisayar oyunu olan Until Dawn ile karşılaşmıştım ve aynı olmasa da ona yakın bir olay beklemiştim. Yani benim beklentim yamyamlık hikâyesi üzerinden ilerleyen bir Wendigo efsanesiydi. Tüm bunlara rağmen güzel bir kitap elbette.
Ama korku konusunda yazarın başarılı olduğunu düşünüyorum, özellikle de kitabın sonlarına doğru Wendigo temasının arttığı ve onun etkilerini daha çok hissettiğimiz kısımlarda.
SPOİLER -
Hele ki o yaratığın içlerinden birinin sesini taklit ederek ve suretine bürünerek aralarına döndüğü sahne var ya, adeta tüylerimi diken diken etti.
MİNİ SPOİLER SONU -
Sonuç olarak önereceğim bir roman oldu Wendigo . Özellikle de bu tarz korku hikâyelerini seven ve atmosferin öne çıktığı eserleri tercih edenlere elbette. Sadece Wendigo efsanesinden neyi bekleyeceğinizi ve kitapta neyle karşılaşacağınızı önceden bilmenizde fayda var, onun için de incelememi okumanız hayrınıza olacaktır. O zaman başka incelemelerde görüşünceye dek hoşça kalın.·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.