Ağlayarak okuduğum nadir kitaplardan🪻
Bazı kitaplar "ne oldu?" sorusunu sordurur. Günler Aylar Yıllar ise "İnsan neden vazgeçmez?" sorusunun peşinden gider.
İlk bakışta yaşlı bir adamın kuraklığa karşı verdiği mücadeleyi okuyoruz. Ama sayfalar ilerledikçe bunun bir hayatta kalma hikâyesinden çok daha fazlası olduğunu anlıyoruz. O yaşlı adam, tek bir mısır fidesini değil; umudu, emeği ve geleceği koruyor.
Kitap boyunca beni en çok etkileyen şey, kahramanlık gösterilerinin olmamasıydı.
Yazar, büyük cümleler kurmadan büyük duygular hissettiriyor. Bir avuç suyun, bir gölge parçasının ya da tek bir filizin nasıl paha biçilemez hâle geldiğini öyle güçlü anlatıyor ki, okurken hayatın sahip olduğumuz küçük şeylerden oluştuğunu yeniden fark ediyorsunuz.
Roman aynı zamanda insan ile doğa arasındaki ilişkiyi de sorgulatıyor. Doğa bazen cömert, bazen acımasız. İnsan ise çoğu zaman ona hükmeden değil, onun karşısında direnmeye çalışan küçük bir canlı. Bu mücadele kitabın her sayfasında hissediliyor.
Bence kitabın asıl başarısı, umudu romantikleştirmemesi. Umut burada güzel sözlerden ibaret değil; yorulmak, sabretmek, her şeye rağmen ertesi gün yeniden ayağa kalkmak demek. Yaşlı adamın inadı zaman zaman anlamsız gibi görünse de romanın sonunda anlıyoruz ki bazı mücadelelerin değeri sonucu değil, geride bıraktığı izdir.
Bu kitabı bitirdiğimde aklımda olaylardan çok şu düşünce kaldı: İnsan bazen dünyayı değiştiremez ama kendi elindeki küçücük şeyi koruyarak geleceği değiştirebilir.
Kısa ama etkisi uzun süren bir roman. Sessiz ilerliyor, acele etmiyor ve tam da bu yüzden okurun zihninde uzun süre yaşamaya devam ediyor.
Puanım: 5/5. Çünkü bu kitap bana, umut denen şeyin bazen tek bir filiz kadar küçük ama bir hayatı değiştirecek kadar güçlü olabileceğini hatırlattı.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.